Array

تنقلات و شکلات رژیمی محصولاتی هستند که در هنگام رژیم غذایی به شما کمک می کنند تا کمتر دچار هوس کاذب بشوید. در واقع بخشی از حافظه غذایی ما، مربوط به تصاویری است که از مواد غذایی به عنوان خاطره در ذهن خود ثبت کرده ایم.

هنگام محدود کردن مواد غذایی پر کالری، می توان از این حافظه بصری استفاده کرد و به نوعی ویار کردن رو کنترل نمود. مثلا در مورد شکلات ها، قبل از هر چیز رنگ قهوه ای گرم آن ما رو بخودش جذب می کند. حال اگر بتوانیم شکلاتی با همان رنگ اما با مواد اولیه کم کالری تهیه کرد، در حقیقت میشود هم هوس مان را کنترل کنیم، هم به نوعی ذهن را گول زد. به گفته اساتید علم برنامه ریزی عصبی کلامی، ذهن ما قادر به تشخیص خوب و بد نیست و فقط چیزی را که باور می کند، می پذیرد. پس باور کنید که تنقلات رژیمی، سالم تر و مغذی تر هستند اما به شکل شکلات تهیه شده اند. در ادامه طرز تهیه چند نوع تنقلات رژیمی ارائه می گردد:

شکلات رژیمی بادام زمینی و خرما

مواد لازم شکلات رژیمی:

بادام زمینی خام ۵۰ گرم
خرما ۱۵ عدد
نمک یک هشتم قاشق چایخوری

شکلات رژیمی بادام زمینی و خرما

بادام زمینی ها را به همراه نمک در مخلوط کن آسیاب می کنیم. سپس پوست خرما را جدا کرده و به مخلوطمان اضافه می کنیم. قالب هایی را که مطابق با سلیقه خودتان انتخاب کرده اید را چرب نموده و مخلوط خمیری را در آنها ریخته و به مدت ۲ ساعت در یخچال می گذارید تا سرد شود. پس از این زمان شکلات های رژیمی  با طعم خرما اما به رنگ شکلات های کاکائویی دارید که می توانید از خوردن آن لذت ببرید. سالم و تندرست باشید

شیرینی‌پزی یک هنر است با تمام کرشمه‌های یک هنر اصیل. باید در دهان گذاشت و آرام‌آرام زیر دندان بردش تا جادوی طعم و مزه‌اش فاش شود. دل‌کندن از آن شدنی نیست، صرف‌نظر از آن از عهده هر کسی برنمی‌آید، با این‌که کارشناسان تغذیه مضرات آن را قطار می‌کنند اما گوش شنوای زیادی وجود ندارد، تنها به این علت که شیرینی را با هیچ‌چیز در دنیا نمی‌توان عوض کرد.

مردم خاورمیانه عاشق شیرینی‌های پرشهد هستند. آنها شیرینی‌های پرملات خود را که با انبوهی از مغزها پوشانده شده پس از اتمام غذا یا همراه با آن می‌خورند، اروپایی‌ها به خوردن شیرینی همراه با صبحانه میل دارند و کیک‌های پوشیده از شکلات و میوه‌های فصل را می‌پسندند، مردم جنوب شرقی آسیا نیز مشتری شیرینی‌های برنجی و بخارپز هستند و ما ایرانی‌ها به شیوه هر چه پیش آید خوش‌آید، در هر کجا و به هر بهانه پای شیرینی را به جمع‌مان باز می‌کنیم تا به یمن طعم شیرین شیرینی، دقایق‌مان هم شیرین شود.

بوی ناصرالدین شاه می‌آید

اما چه کسی در سرزمین ما برای اولین بار کشف کرد ‌با مخلوط کردن چند ماده خوراکی در دسترس می‌شود محصولی چنین پرطرفدار و متفاوت خلق کرد، از رازهای تاریخ است و بر ما پوشیده. ولی همین که کتاب تاریخ را ورق می‌زنیم و در آن دنبال سرنخ‌های تاریخی می‌گردیم به چند نام آشنا برمی‌خوریم که مثل بسیاری از امور معاصر در صنعت شیرینی‌پزی هم نقشی داشته است.

ناصرالدین شاه در تاریخ ما نامش نه به صورت مستقیم، بلکه به واسطه تلاشش برای تولید قند ایرانی با شیرینی و شیرینی‌پزی عجین شده است و اگر او و بعد هم رضاشاه نبودند، کارخانه قندی در ایران پا نمی‌گرفت که بعد‌ها سبب رونق قنادی و شیرینی‌پزی شود.

آنچه نیاکان‌مان در تاریخ نگاشته‌اند، حکایت از آن دارد در عهد ناصری که قناد به کسی گفته می‌شد که قند و نقل و نبات می‌فروخت در ایران قند خوب تولید نمی‌شد به طوری که قندهای تولید داخل بدون طعم بود و به جایش قندهای روسی و بلژیکی، هم خوشمزه و خوش طعم بود و هم باب دندان ایرانی‌های چای‌خور.

پس قناد‌ها که کار اصلی‌شان فروش قند بود از عرضه قند ایرانی نه‌تنها سود نمی‌کردند بلکه این کار به ضررشان نیز تمام می‌شد و به همین علت به فروش قندهای خارجی رغبت نشان می‌دادند؛ یعنی مساله‌ای که به مذاق ناصرالدین شاه خوش نمی‌آمد.

با این‌که تاریخ بدگویی‌های مفصلی از این پادشاه کرده اما او کسی است که برای ارتقای کیفیت قند ایرانی آستین بالا زد و در ده کهریزک کارخانه قندسازی راه انداخت، ولی مثل این‌که قرار بود همه اتفاقات در عهد ناصری با توطئه و دسیسه همراه باشد، زیر پای کارخانه قند هم بعد از ۱۲ روز کشیده شد و همچنان فروش قندهای روسی و بلژیکی در قنادی‌های کشور ادامه یافت ؛ حالا بماند این کارخانه ناکام در عهد قاجار در عهد پهلوی اول به کام رسید و اولین قندهای خوشمره ایرانی را تولید کرد.

داستان شکر هم باید چیزی مشابه این باشد، اما در تاریخ از کسانی که باعث رونق تولید شکر در ایران شدند به روشنی حرفی به میان نیامده تا آنجا که فقط می‌دانیم از سال ۱۳۰۰ خورشیدی به بعد بود که قند و شکر در کشور به‌وفور یافت شد و مقدمه‌ای ‌فراهم کرد تا قنادهای دیروز به شیرینی‌پزهای امروز تبدیل شوند.

نسخه‌های سحرآمیز

تقلید از خارجی‌ها بود یا فکر بکری که به ذهن قنادهای خلاق ایرانی رسیده بود، مشخص نیست اما به هر حال تولید شیرینی در ایران به یک شعبده‌بازی می‌مانست. به احتمال زیاد اولین و بهترین شیرینی‌ های پخته شده در کشور نیز راهی دربار شده، نه روانه خانه رعیت. اما آنچه در آن تردید نیست، همه‌گیرشدن خوردن شیرینی در کشور است که خیلی هم بسرعت اتفاق افتاده است.

می‌گویند ‌در قدیم ایرانی‌ها در بین شیرینی‌های موجود در بازار چند قلم را بیشتر می‌پسندیدند؛ شیرینی‌هایی مثل مسقطی، راحت‌الحلقوم، نان‌برنجی، شیرینی نخودچی، شیرینی بادامی، حاج بادام، نان پنجره‌ای، شیرینی شکری و شیرینی‌های مربایی.

اینها غیر از گز، حلواارده، حلوا نیم‌شکر (تهیه شده از آرد برنج، شکر، هل و گلاب) و شکرپنیر بود که بیشتر برای فاتحه‌خوانی اموات استفاده می‌شد، همچنین‌ از آبنبات قیچی‌های هلی، بادامی، پسته‌ای و ترش یا نقل‌های بیدمشکی، بادامی و خشخاشی.

خارجی‌خورها

چنته شیرینی‌پزهای وطنی از نسخه‌های سحرآمیز قنادی پر است، اما با این حال ذائقه‌های تنوع‌طلب برخی از ما کاری کرده که در کنار شیرینی‌های خوش‌عطر و طعم میهنی، شیرینی‌های کپی برابر اصل شده نیز طرفداران زیادی داشته باشد.

تارت‌های توت‌فرنگی، میوه‌ای، شکلاتی و انواع کیک‌های خارجی، رقبای این روزهای شیرینی‌های ایرانی است که برخی برای تغییر ذائقه و چشیدن طعم‌های جدید و برخی برای متمایزکردن خود از دیگران به آن روی‌می‌آورند.

البته شیرینی‌های خارجی نیز جادویی از طعم و مزه دارد، ولی آن اصالت و ‌ رایحه بومی و ملی که در شیرینی‌های ایرانی وجود دارد در هیچ یک از شیرینی‌های مشابه پیدا نمی‌شود.

شکلات ترافل (Chocolate truffle) یک نوع شکلات از شیرینی‌جات بسیار گران است. برای درست کردن این شکلات، “ganache” در مرکز قرار داده شده و با پودر کاکائو معمولاً در شکل کروی، مخروطی و منحنی ساخته و تشکیل می‌شود. همچنین خامه، شکلات مذاب، کارامل، آجیل، بادام، انواع توت‌ها، و سایر میوه‌های شیرین، نان بادامی، تافی، نعناع، چیپس شکلاتی، برای پر کردن به‌دلخواه، ممکن است جایگزین “شکلات ganache” شود. این شکلات برای اولین بار در دسامبر ۱۸۹۵ توسط “M. Dufour” در فرانسه ساخته شد. از شناخته‌شده‌ترین و اصلی‌ترین انواع این شکلات، می‌توان به (شکلات ترافل آمریکا، سوئیس و اروپا) نام برد.

تولید و مصرف شکلات در ایران نیز همچون بسیاری از کشورها سابقه‌ای طولانی ندارد. اولین کارخانه شکلات سازی در ایران حدود ۶۰ سال پیش توسط دو برادر مهاجر روسی در تبریز راه‌اندازی شد. تا مدت ها محصول این کارخانه فقط آب نبات و تافی برای بچه‌ها بود. این کارخانه و کارخانه‌های متعددی که بعد از آن بوجود آمدند، و کم کم به کار خود گسترش دادند و انواع دیگری از محصولات را تولید کردند.  این شرکت‌هابه تولید شکلات‌های تخته‌ای و لقمه‌ای در قالب مجلسی پرداختند . به طوری که امروزه انواع تافی، کارامل، کرم کاکائو، کارولین و شکلات‌های مغزدار، فانتزی، تیره و روشن در اشکال مختلف با بسته بندی‌های مناسب تولید می‌کنند. از فناوری پیشرفته در زمینه استفاده از دانه‌های روغنی کاکائو برخوردارند و برخی از آن‌ها در سال‌های اخیر به عنوان واحدهای تولید کننده یا صادر کنند نمونه انتخاب شده و جوایزی هم دریافت داشته‌اند.

امروزه حدود ۱۰۰۰ واحد صنعتی با ظرفیت تولید سالانه حدود تن میلیون تن شیرینی و شکلات در ایران فعالیت دارند. اما حجم تولید آن‌ها حدود ۵۰ درصد ظرفیت آن‌هاست و حدود ۲۰ درصد از آنچه تولید می‌کنند به خارج صادر می‌شود. صادرات شکلات ایرانی در دهه اخیر افزایش چشم گیری داشته‌است.

سس، مایع غلیظی است که برای طعم و مزه دادن به انواع غذاها به کار می‌رود.برای مزه‌دارتر کردن غذا چاشنی‌های گوناگونی بکار می‌رود که سس‌ها جزئی از آنها است.

سس در تهیه غذاهای فرانسوی

سس‌ها نقش مهمی در تهیه غذاهای فرانسوی دارند. سس‌های فرانسوی را با استفاده از نشاسته یا راکس (آردی که در کره تفت داده شده است) غلیظ می‌کنند. مهم‌ترین انواع سس در دسته‌های زیر طبقه بندی می‌شوند:

سس اساس آن را آرد و شیر تشکیل می دهند. سس مایونز که در تهیه آن از تخم مرغ استفاده می کنند و سپس مواد دیگری همچون روغن و سرکه به تدریج به آن اضافه می کنند سس های کره ای و سس گوجه فرنگی نوعی از سس مادر بوده و تهیه بسیاری از سس ها کاربرد دارد.

سس در تهیه غذاهای دیگر کشورهای دنیا

سس‌ها در دیگر کشورها هم نقش مهمی دارند:

در کشور انگلستان، سس گوشت نوعی سس سنتی محسوب می‌شود که معمولاً همراه با گوشت کباب شده مصرف می‌شود. مواد تشکیل دهنده آن، سیب زمینی، گوشت و سبزیجات پخته است. سس سیب و سس نعنا هم همراه با گوشت مصرف می‌شوند. کرم سالاد با انواع سالاد سرو می‌شود. سس کچاپ و سس قهوه‌ای، بیشتر با غذاهایی که سریع حاضر می‌شوند به کار می‌رود. خردل، با هر نوع غذایی به عنوان چاشنی استفاده می‌شود. کاسترد هم نوعی سس شیرین است که معمولاً همراه دسرها مصرف می‌شود. مردم آسیا از انواع دیگری سس استفاده می‌کنند: در چین، سس‌ها را از دانه سویا و یا لوبیا سیاه تخمیر شده همراه با انواع روغن‌های تند، تهیه می‌کنند. مردم آسیای جنوب شرقی مثل تایلند و ویتنام، از سس‌هایی استفاده می‌کنند که در تهیه آنها ماهی تخمیر شده به کار رفته است.

معمولاً سس‌های آسیایی غلیظ نیستند؛ چون در تهیه آنها از عوامل غلیظ کننده مثل آرد یا کره استفاده نمی‌شود. تنها زمانی که مواد غلیظ کننده‌ای همچون نشاسته ذرت و یا گیاه نشاسته در آخرین مرحله تهیه سس، به آنها اضافه شود غلیظ می‌شوند.

تنوع سس‌ها

سس‌هایی وجود دارند که ماده اصلی آنها، گوجه فرنگی است (کچاپ، سس گوجه فرنگی) یا از برخی دیگر از انواع سبزیجات به علاوه ادویه جات استفاده می‌شود. البته توجه داشته باشید که سس کچاپ را به غیر از گوجه فرنگی، می‌توان از انواع سبزی و میوه هم تهیه نمود. برخی سس‌ها را هم از میوه پخته تهیه می‌کنند که معمولاً پوست و بافت الیافی میوه را برداشته و میوه را شیرین و یکنواخت می‌کنند. این سس‌ها از جمله سس سیب، با غذاهای خاص و همچنین با انواع دسرها به کار برده می‌شوند.

انواع سس‌ها

سس‌های سفید

  • سس قارچ
  • سس لطیف
  • سس بادام

سس‌های قهوه‌ای

  • سس رابرت
  • سس آفریقایی
  • سس بردلیز

سس‌هایی که چربی آنها محلول است

  • سس سالاد که به اشتباه آنرا مایونز می نامند

سس‌های کره‌ای

  • سس کره‌ای سفید (سس بور بلان یا سس بیوربلنک)
  • سس برنیز

سس‌های شیرین

  • سس شکلات
  • سس کاسترد

سس‌های تند

  • سس تند
  • سس سالسا
  • سس کاری
  • سمبال

سس‌های آسیایی

  • سس آلو
  • سس ماهی
  • سس صدف
  • سس سویا
  • سس ملس (ترش و شیرین)

پستو گونه‌ای سس است که خاستگاه آن به شهر جنوا در لیگوریا بر می‌گردد. سس پستو به صورت سنتی شامل سیر له شده، ریحان خرد شده و دانه کاج اروپایی است که با روغن زیتون، پنیر پارمیجانو و پنیر فیور ساردو (گونه‌ای پنیر گوسفندی) مخلوط می‌گردد.

از سس پستو می توان در غذاهای مثل پاستا و سیب زمینی تنوری و برش نان باگت استفاده کرد

  • طرز تهیه: ریحان را با دانه‌های کاج مخلوط کرده و چند دقیقه در دستگاه غذاساز بگذارید تا مخلوط گردد. اگر گردو استفاده می کنید قبل از مخلوط کردن با ریحان، گردو را به صورت جداگانه در دستگاه غذاساز خرد کنید.سپس سیر را بیفزایید و چند دقیقه دستگاه را روشن بگذارید. در حینی که دستگاه روشن است به آرامی روغن زیتون را اضافه کنید.پس از آن پنیر پارمیجانو را اضافه کنید.در صورت تمایل نمک و فلفل را بیفزایید.

 

})
X