پاستیل در دهه ۱۹۲۰ توسط یک کارگر ساده اختراع شد، ماجرا از این قرار بود که هانس ریگل کارگر ساده یک کارخانه آبنبات‌سازی و البته صاحب تجربه‌های زیاد در زمینه شیرینی‌پزی و قنادی برای کسب درآمد بیشتر در آشپزخانه خانه خودش آبنبات‌های خانگی درست می‌کرد که خیلی خوشمزه و پرطرفدار بود و به همین دلیل بعد از مدتی نام «هاریبو»را برای آبنبات‌هایش انتخاب می‌کند که خیلی زود بر سر زبان‌ها می‌افتد. او همیشه برای بالا بردن میزان فروش محصولاتش ایده‌های خلاقانه‌ای را عملی میکرد و به همین دلیل یک‌بار تصمیم گرفت، از طعم میوه که آن روزها پرطرفدار بود همچنین مقداری ژلاتین برای قوام بیشتر آبنبات‌ها استفاده کند. البته او قصد داشت در شکل و ظاهر آبنبات‌ها هم که آن زمان همگی گرد و ساده بود، تنوعی ایجاد کند و به همین دلیل آنها را در قالب‌های خرسی شکل که کمی قدبلندتر و لاغرتر از خرس‌های امروزی هاریبو بودند ریخت. این آبنبات‌ها برخلاف ظاهر سفت و محکمی که داشتند، کش می‌آمدند و خیلی زود در میان بچه‌ها و حتی بزرگ‌ترها محبوب شدند و به این ترتیب ثروت فراوانی را برای هانس به ارمغان آوردند.
امروز با گذشت نزدیک به یک قرن از تولد خرس‌های هاریبو، این آبنبات‌های ژلاتینی هنوز پرطرفدارند و خیلی‌ها آن را به عنوان میان‌ وعده‌ای کم‌کالری و کم‌شیرین می‌شناسند.

ایلی یک برند قهوه است که در تریستا ایتالیا تولید می شود. ایلی تنها یک نوع میکس قهوه تولید می کند. قهوه آسیاب نشده دانه های آسیاب شده و کپسول های مخصوص iperEspresso از دیگر محصولاتی است که شرکت ایلی عرضه می کند. قهوه های آسیاب شده ایلی در بسته های استیل و تحت فشار بسته بندی و عرضه می شوند. قهوه های ایلی میکسی از قهوه دانه های عربیکا هستند که از مناطق و منابع مختلفی تامین می شوند.

قهوه های بدون کافئین ایلی نیز به این شکل تولید می شوند که ابتدا دانه های قهوه به مدت ۳۰ دقیقه بخار داده شده و بعد چندین بار و به مدت حدوداً ۱۰ ساعت با متیلن کلراید یا اتیل استات شسته می شوند تا میزان کافئین آنها به حداقل برسد. سپس دانه ها آب کشی و خشک شده و مجددا به مدت ۱۰ ساعت بخار داده می شوند تا هر گونه حلالی از انها پاک شده و در نهایت قهوه بدون کافئین تهیه شود
تاریخچه قهوه ایلی بر می گردد به زمان پایه گذار این شرکت یعنی فرانسیسکو ایلی و خانواده ایشان، او که در تمسوار مجارستان متولد شده بود در خلال جنگ جهانی اول و به عنوان افسر ارتش به تریستا آمد،او بعد از جنگ نیز در همان جا که تحت فرمان کشور ایتالیا در آمده بود ماندگار شد و در سال ۱۹۳۳ تصمیم به راه اندازی یک کسب و کار در زمینه قهوه و کاکائو گرفت که نهایتا شرکت وی با تمرکز بر قهوه به ادامه فعالیت پرداخت. از همان ابتدای کار فرانسیسکو ایلی علاقه زیادی به قهوه اسپرسو داشت و همین امر سبب شد که او در سال ۱۹۳۵ اولین دستگاه اتوماتیک قهوه ساز را که سیستم آن با فشار هوا و بخار بخار میکرد ابداء کند که همان پیشینه دستگاه های قهوه ساز امروزی است. او همچنین سیستم جدیدی در بسته بندی قهوه ابداء کرد که در آن قوطی های قهوه با گاز بی اثر و تحت فشار بسته بندی می شدند و همین امر که به جای هوا از گاز بی اثر استفاده می شد، سبب می گشت تا قهوه با کیفیت بهتری بماند زیرا هیچگونه واکنشی با گاز بی اثر نمی توانست داشته باشد.

به سرعت قهوه ایلی به خارج از منطقه محل تولید خود صادر شد و خیلی زود در سراسر ایتالیا عرضه گشت، پس از جنگ جهانی دوم مدیریت شرکت به دست ارنستو ایلی پسر فرانسیسکو ایلی سپرده شد. ارنستو با تشکیل یک آزمایشگاه تحقیقاتی تخصصی توانست به سرعت ابتکارات زیادی انجام دهد و آنها را به نام شرکت به ثبت برساند، این ارنستو بود که با همکاری یک دانشمند و یک محقق و با تفاهم نامه هایی که با مراکز تحقیقاتی و دانشگاه ها بستند توانستند قهوه های مرغوب را توسعه داده و در سطح جهانی مطرح و به فروش برسانند. در حال حاضر پسر ارنستو ایلی یعنی آندره ایلی مدیر عامل و رئیس هیات مدیره شرکت ایلی است و خواهرش آنا و برادرش ریکاردو ایلی نیز در هیات مدیره مشغول به کار هستند.

برند ایلی امروزه در بسیاری از کشورها عرضه می شود و طرفداران بسیاری هم دارد. شرکت ایلی یک شرکت بین المللی است و محصولاتش را در حدود ۱۳۱ کشور به فروش می رسند. گروه ایلی از چندین شرکت تشکیل شده است که به جز ایتالیا در آمریکای شمالی، فرانسه، اسپانیا و آلمان و با حدود ۷۰۰ کارمند مشغول به فعالیت هستند.

مکینتاش یک شرکت تولید کننده شیرینی و شکلات است که در ابتدا با تافی های خود معروف شد.

این شرکت در آغاز توسط جان مکینتاش که در سالهای ۱۸۶۸ تا ۱۹۲۰ زندگی میکرده و همسرش ویولت که با اندوخته ۱۰۰ پوندی خود در سال ۱۸۹۰ یک مغازه قنادی را در شهر هالیفکس استان یورک شایر انگلستان خریدند. همسر وی به عنوان دستیار در یک قنادی مشغول به کار بود و پس از خرید مغازه این دو برای جذب مشتری تصمیم به تولید یک نوع تافی خاص کردند. ویولت با تغییر در دستور تهیه تافی سنتی و ادغام باتر اسکاچ انگلیسی و کارامل نرم امریکایی تافی تحت نام مکینتاش عرضه کردند که با اقبال خوبی مواجه شد. پس از موفقیت تافی مکینتاش آنها در سال ۱۸۹۴ کسب و کار خود را فراتر از منطقه هالیفکس گسترش دادند و مفهوم جدیدی را از تافی به غیر ازآنچه تا آن روز وجود داشت ارائه کردند.

آنها برای تغییر مقیاس کسب و کار خود از خورده فروش به عمده فروش، یک کارگاه تولیدی کوچک در خیابان بوند هالیفاکس خریداری کردند و بعدها در سال ۱۸۹۵ کارگاه بزرگتری در خیابان هوپ خریدند تا بتوانند در مقیاس بالا و صنعتی محصولات خود را تولید و عرضه کنند. در سال ۱۸۹۹ آنها با افزایش سرمایه به میزان ۱۱۰۰۰ پوند شرکت مکینتاش با مسئولیت محدود را ثبت و کرده و در ادامه با گرفتن یک وام ۴۰۰۰ پوندی یک کارگاه جدید در خیابان کویین تاسیس کردند. در سال ۱۹۰۹ کارگاه جدید آنها در آتش سوزی از بین رفت ولی بیمه خسارت انها را پرداخت کرد و با آن سرمایه آنها هم کارگاه سوخته شده را بازسازی کردند هم مکان دیگری را خریداری کردند و در سال ۱۹۱۲ تولید شکلات را نیز آغاز کردند.

در سال ۱۹۰۴ مکینتاش اولین کارخانه خود را در آمریکا تاسیس کرد ولی خیلی زود با شکست مواجه شد. با این وجود آنها دست از تلاش بر نداشته و در سال ۱۹۰۶ کارخانهای در شهر دوسلدورف آلمان افتتاح کردند. در سال ۱۹۱۴ بود که آنها فعالیت خود را در استرالیا و کانادا گسترش دادند بطوریکه شرکت با حدود ۱۰۰۰ کارمند به فعالیت خود ادامه میداد. کمی بعد و در خلال جنگ جهانی اول کارخانه انها در آلمان مجبور به تعدیل نیرو و محدود شدن تولید شد و نیروهای خود را به کمتر از ۲۵۰ نفر تقلیل داد.

در سال ۱۸۹۶ او خود را به شاه تافی ملقب کرد و محصول خود را شاه همه تافی ها نام نهاد و همین فعالیت ها سبب شد که در مجلات و روزنامنه ها درباره مکینتاش و تافی هایش مقالات، تصاویر و گرافیک هایی چاپ شود.
مکینتاش متوجه قدرت و ارزش بازاریابی و پابلیسیتی شده بود و شروع کرد به تبلیغ تافی خود. او تبلیغات خود جهت جذب بازار کارگرانی که در آخر هفته و بعد از ظهر به دنبال استراحت بودند معطوف کرد و توانست فروش خوبی را از طریق کارگرانی که حقوق خود را در پایان هفته گرفته بوده و به دنبال داشتن یک آخر هفته خوب بودند داشته باشد.

پس از مرگ جان مکینتاش در سال ۱۹۲۰ بزرگترین پسرش هارولد مسئولیت شرکت را بر عهده گرفت و شرکت در سال ۱۹۲۱ به جان مکینتاش و پسران تغییر نام داد و همراه با برادرش داگلاس به اداره شرکت پرداختند. در همان سالها کمپین تبلیغاتی جالبی اجرا شد که در آن یک سری از کارتونها در روزنامه ملی به چاپ رسید که با نام شهر تافی مشهور شد و در حقیقت مکینتاش و هالی فاکس به شهر تافی مشهور گشت.

از محصولات معروف شرکت مکینتاش می توان به کوالیتی ایتریت که در سال ۱۹۳۶ عرضه شد، رولو که در سال ۱۹۳۸ تولید گشت ، کارامک و همچنین تافی کریسپ اشاره کرد.

در سال ۱۹۳۱ مکینتاش مجددا فعالیت خود را در ایالات متحد آمریکا شروع کرد و در سال ۱۹۳۲ بود که هارولد شرکت شکلات سازی کالی را از کمپانی بزرگ یونیلیور خریداری کرد تا بتواند در زمینه شکلات نیز فعالیت خود را گسترش دهد.

در سال ۱۹۶۹ این شرکت با شرکت با شرکت رون تری ادغام شد و نهایتا در سال ۱۹۸۸ شرکت معروف نستله آنرا خریداری کرد و امروزه شکلات هایی که با همان برندها و کیفیت های قبلی ولی تحت برند مادر نستله به بازار ارائه می شوند.

پیدایش درخت جنس تئوبروما (کاکائو) به میلیون ها سال پیش در جنوب امریکا و به شرق کوه های آند برمی گردد.  تئوبروما به بیست و دو گونه شناخته شده تقسیم شده است که گونه T کاکائو مشهورترین نوع آن است. شواهد نشان می دهد که کاکائو در ابتدا توسط قبیله مایا به عنوان یک محصول محلی استفاده می گردیده. همچنین شواهد باستان شناسی در کاستاریکا نیز دال بر استفاده از کاکائو توسط تجار مایا می باشد که به ۴۰۰ سال قبل  از میلاد مسیح می رسد. فرهنگ آزتک به عنوان فرهنگ اصلی قرن چهاردهم در آمریکای میانه نیز تاکید زیادی به مقدس بودن کاکائو دارد.

اولین خارجی که نوشیدنی شکلاتی را امتحان نمود کریستف کلمب بود زمانی که در در سال ۱۵۰۲ در نیکاراگوئه به دنبال یک مسیر دریایی برای پیدا کردن ادویه جات در شرق بوده است. اما هرنان کورتس، رهبر هیئت اعزامی درسال ۱۵۱۹ به فرمان امپراتوری آزتک بود که توانست در سال  ۱۵۲۸ پس از بازگشت از اسپانیا طرز تهیه xocoatl (نوشیدنی کاکائو) را با خود برای آزتک بیاورد.  اگر چه درابتدا نوشیدنی محبوبی نبود اما پس از مدتی بعد از اضافه شدن شکر به یک نوشیدنی محبوب در دادگاه های اسپانیا تبدیل شد.


درخت کاکائو (تئوبروما کاکائو) در مناطق استوایی در نوار بین ۱۰ تا ۲۰۰ درجه شمالی و جنوبی خط استوا رشد می کند که به نام “کمربند کاکائو” شناخته می شود. درخت کاکائو اغلب در سایه درختان دیگر رشد می کند و می تواند به ارتفاع ۱۲ متر با میوه ای به طول ۳۰ سانتی متر نیز برسد.. میوه آن به رنگ قهوه ای-زرد مایل به بنفش است و شامل ۲۰-۴۰ دانه یا لوبیا کاکائو صورتی رنگ با طعم شیرین و ملس گوشتی است.

درخت کاکائو در بسیاری از کشورها کشت می شود ، اما تولید کنندگان اصلی آن کشورهای ساحل عاج، غنا، اندونزی، نیجریه، برزیل، کامرون، اکوادور، جمهوری دومینیکن و پاپوآ گینه نو هستند. کشورهای دیگر نیز مانند ماداگاسکار و مالزی به عنان تولیدکنندگان خوب این محصول شناخته می شوند.

پودر کاکائو از دانه های کاکائو که در غلاف (نیام) درخت کاکائو رشد می کنند به وجود می آید. دانه های لوبیا تخمیر، خشک، بو داده و خرد می شوند. دانه های خرد شده مجدد آسیاب می شود تا حدود ۷۵٪ کره کاکائو از آن حاصل شود و خمیر مایه قهوه ای تیره از آن بجا می ماند که chocolate liquor نام دارد که پس از خشک کردن دوباره، خمیر کاکائو به پودر کاکائو تبدیل می شود.(کاکائو بدون شکر افزوده)

کاکائو یک منبع سرشار از آنتی اکسیدان ها و شامل مقدارفراوانی از منیزیم و آهن است. برای به دست آوردن پودر کاکائو خالص، بهترین دانه های کاکائو در دمای پایین آسیاب می شوند تا مواد مغذی و طعم آن محفوظ مانده واز بین نرود.

پودر کاکائو غذای مهمی در جنوب امریکا از هزاران سال پیش تا کنون بوده است. یک قاشق مربا خوری پودر کاکائو را می توان به عنوان یک نوشیدنی یا دسر ملایم استفاده کرد که با داشتن طعم و بافت استثنایی خود سرشار از آنتی اکسیدان ها، ویتامین ها و مواد معدنی است.

اگر با کره کاکائو به درستی آشنا نباشید ، اولین چیزی که در ذهن شما تداعی می کند دسر شکلاتی بی ارزش است، اما اگر دوباره فکر کنید خواهید دید که مزایای بسیاری برای پوست شما دارد.

کره کاکائو چیست: کره کاکائو از دانه های کاکائو به دست می آید که در داخل غلاف یا نیام کاکائویی هستند که در درخت کاکائو رشد می کند غلاف کاکائو میوه کدو شکل بزرگی است که در داخل آن ۳۰ تا ۴۰ دانه کاکائو یافت می شود.این دانه ها باید در برگ موز تخمیر، خشک، بو داده و فشرده شوند تا روغن گیاهی لوبیا از آن خارج شود  که ما آن را کره کاکائو می نامیم.

 

یکی از اون خوراکی های خوشمزه ای که به جهت طعم لطیفِ شیر و کاکائویش همیشه در خاطر می ماند، شکلات­ های کیندر هستند. خصوصا تخم­ مرغ شانسی­ های خوشمزه و پر ماجرایش که نه تنها فقط بچه­ ها بلکه بزرگترهای سراسر دنیا را نیز همراه خودکرده است. برای همین امروز بنا دارم از کیندر(Kinder) برایتان بگویم.

article (2) article (3)

حقیقتش اینه که من هم مثل خیلی­ های دیگه فکر می­ کردم که شکلات­ های کیندر متعلق به کارخانه ­ای به نام کیندر است. اما باید بگم که کاملا در اشتباه بودم. اونم برای سال­ های بسیار طولانی. چرا؟!؟ چون شکلات­ های کیندر در حقیقت یکی از ۴ برند متعلق به سومین کارخانه بزرگ تولیدی شکلات و شیرینی­ سازی در دنیا به نام شرکت سهامی فِرِرو (Ferrero SpA)می باشد. در اصل برای دانستن سرگذشت کیندر باید به دورانی کمی عقب­ تر از سال تولد کیندر برگردیم. حدودا اواخر دهه ۱۹۴۰ بود که پیِرا و پیِترو ، مادر و پدر میشل، مغازه شیرینی فروشی­ شون را در شهر آلبا در ایتالیا به کارخانه تبدیل کردند و بعد از جنگ جهانی دوم اولین کارخانه داران ایتالیایی بودند که با افتتاح چندین کارخانه تولیدات خود را روانه بازار کردند. جالب است بدانید که خاندان فِرِرو موفقیت اصلی خود را مرهون ترکیب دست­ ساز خامه­ ای شکلاتی پیِترو فِرِرو در سال ۱۹۴۶ هستند. این ترکیب در حقیقت مخلوطی جامد از کاکائو و فندق پیچیده شده در فویل آلومیونومی بود که در مدت کوتاهی طرفداران سینه چاک بسیاری را از آن خود کرد. سالها بعد میشل و همسرش تولید آن مخلوط پر طرفدار را با کمی تغییر در فرمولاسون و بسته بندی آن در سال ۱۹۶۴با نام (Nutella) به طور گسترده ادامه دادند.

article

اما کیندر از کی وارد صحنه شد؟!؟ در اواخر دهه ۱۹۶۰ مادران ایتالیایی به شدت به سلامت و ارزش غذایی خوراکی­ های بچه هایشان حساس شده بودند. میشل که این موضوع را فهمیده بود با کمی فکر به ایده جدیدی برای معرفی یک محصول پرطرفدار و­ پرمزیت رسید. او دستور خوراکی را تهیه کرد که با داشتن بیشترین مقدار شیر و کمترین میزان شکلات، مواد لبنی مورد نیاز بچه ­ها را تامین کند. این محصول جدید با نام (Kinder chocolate) یا همان شکلات کیندر دومین برند از محصولات کارخانه فِرِرو بود که خیلی زود جایش را در دل همه پیدا کرد. کلمه کیندر در زبان آلمانی به معنای “بچه” است

article (1)

در ادامه در سال ۱۹۷۴ دوباره خاندان فِرِرو شاهکاری بی نظیر و هیجان انگیز را در دنیا رونمایی کردند. منظورم همان تخم­ مرغ شانسی­ های پر از هیجان کیندر است. ترکیب شکلات همراه با سورپزایرکردن بچه ­ها با اسباب بازی درون آن. در اصل میشه گفت که تخم مرغ شانسی موفق­ترین و جنجالی­ ترین خوراکی تولید شده برند کیندر در طول تاریخ فعالیت خاندان فِرِرو است.

کیندر

در سال­ های بعدی شرکت سهامی فِرِرو همچنان به تولید خلافانه محصولات جدید در کارخان­جات مربوط به برند کیندر ادامه داد. از جمله: بسته بندی های شکلات کیندر که در ترکیباتش از غلات استفاده می شود که در سال ۱۹۷۶ در ایتالیا رونمایی شد و در سال ۲۰۱۳ وارد بازار انگلیس شد. نکته خاص این محصول مزه خاصی است که از ترکیب شکلات کیندر با غلات در دهان ایجاد می شود .

article (5)

یا شاید بد نباشه که اینجا از اسب آبی همیشه شاد با طعم کیندر هم یادی کنیم که این روزها در ایران هم طرفدارهای خودش را حسابی به وجد آورده است. (Kinder Happy Hippo) بیسکویت ترد و خوشمزه ای است به شکل اسب آبی که در دولایه کرمی با طعم کاکائو و فندق تهیه می شود. تا یادم نرفته بد نیست که بدانیدکه در ناخونک، ما این اسب آبی خوشمزه یا همان(Kinder Happy Hippo) را با جزییات بیشتری برای شما معرفی کردیم.

article (4)

در انتها باید براتون بگم که درسته که تعداد کل محصولات برند کیندر فراتر از ۱۴ عدد نمی رود اما نکته مهم و جالب در مورد این برند طعم همیشگی و ثابت اش است. طعمی خوشمزه و لطیف که به دلیل وجود میزان شیر بالای آن همیشه موافقت بزرگترها را در سراسر دنیا به همراه داشته است و به بچه ها هم همیشه در عین سادگی شادی و هیجان را همراه با طعم دوست داشتنی شکلات هدیه داده است. همه این­ها حاصل فرمول و دستورهای خاص و مخفی خاندان فِرِرو است که سال هاست کسی جز اعضای آن خبری از آن­ ها ندارد.

تشکیلات خاندان فِرِرو در چهار برند نوتلا (Nutella) ، کیندر (Kinder)، آب نبات­ های تیک تاک (tic tac) و شکلات­های لاکچری فِرِرُ رُشِر (Ferrero Rocher)چیزی معادل ۱۸ کارخانه در بیش از ۴۰ کشور دنیا با بیش از ۲۱۰۰۰ هزار کارمند و درآمدی خالص بالغ بر ۹٫۵۴ بیلیون تا پایان سال ۲۰۱۵ داشته است. همچنین بزرگترین کارخانه تولید شکلات در لوکزامبورگ آلمان که معمولاً ورود به آن سخت­ تر از هر سازمان جاسوسی می باشد متعلق به این خانواده است .

 

در دنیای محصولات خوردنی حساب نوتلا از بقیه جداست.شکلاتی که نه تنها طرفدار ، بلکه عاشق و دلباخته های زیادی در سراسر دنیا دارد.تا جایی که قرار گرفتن نوتلا روی میز صبحانه می تواند صبحانه را از یک وعده غذایی ساده به یک اتفاق فوق العاده تبدیل کند.

اما این محصول خوش شانس متعلق به کارخانه ای ایتالیایی است که سایر محصولاتش تا این حد خوش شانس و خوش اقبال نبودند.شرکت Ferrero که شکلاتهای Rocher آن هم شهرت زیادی در ایران دارد ، در سال ۱۹۴۶ توسط Giovani Ferrero بنیان گذاشته شد.در دنیای بیزینس معروف است که می گویند Ferrero شرکت مرموز و محرمانه است.این شرکت که مالکیت آن خانوادگی است ۱۸ کارخانه و ۲۱۵۰۰نفر پرسنل دارد.
اما Ferrero یک محصول بسیار محبوب هم در بین بچه ها دارد.تخم مرغ های شانسی kinderیا Kinder Surprise که ممکن است شما هم در کودکی به امید پیدا کردن یک اسباب بازی جالب آنها را خریداری کرده باشید هم در سبد محصولات Ferrero قرار دارد.
Ferrero محصولات دیگری هم دارد که عبارتند از Mon Cheri,Pocket Coffee.
اما در بین همه این محصولات بدون شک پرفروش ترین محصولات شکلات صبحانه Nutela به حساب می آید.این شکلات فندقی که سال آینده ۵۰ ساله خواهد شد بطور رسمی در ۷۵ کشور دنیا فروخته می شود و تقریباً بطور غیر رسمی در همه جای دنیا مشتری دارد.

نوتلا در واقع فرزند یک خوردنی قدیمی ایتالیایی به نام Gianduja است که گفته می شود در حوالی سال ۱۸۰۰ در تورین ایتالیا تولید شده بود. Gianduja ترکیبی بود از ۷۰ درصد خمیر فندق و ۳۰ درصد شکلات.نوتلا هم با کمی پیشرفت نسبت به Gianduja ترکیب زیر را در خود دارد:
۵۰درصد شکر،روغن گیاهی (معمولا” روغن نخل)،فندق،شکلات و شیر بدون چربی.
در بعضی از کشورهای دنیا این محصول به عنوان کرم شکلاتی معرفی و فروخته می شود اما در بعضی جاها مثل ایتالیا چون طبق استانداردها باید حداقلی از کاکائو خالص در محصول باشد تا بتوان به آن برچسب شکلات زد نوتلا بعنوان کرم فندق فروخته می شود .
حدود نیمی از کالری این کرم شکلاتی از چربی و حدود ۴۰ درصد کالری آن از شکر ناشی می شود .
جالب است بدانید که نوتلا به دلیل تبلیغاتی که از نظر دادگاه ایالتی کالیفرنیا فریب مردم در معرفی محصولی که برای سلامتی مفید است ناچار به پرداخت ۳ میلیون دلار خسارت گردید .

درخت کاکائو

درخت همیشه سبزی است که ارتفاع آن از ۸ متر بیشتر نمی‌شود و در مناطق استوایی می‌روید. این درختان در درمای بین ۲۱ تا ۳۲ درجه رشد می‌کنند و طاقت هوای کمتر از ۱۵ درجه را ندارند. درخت کاکائو با میوه‌های زردش، بومی سرزمین‌های استوایی آمریکای جنوبی است اما در حال حاضر ۲ سوم مصرف کاکائو جهان در کشورهای آفریقای غربی تولید می‌شود. ساحل عاج و غنا، بزرگ‌ترین تولیدکنندگان شکلات هستند. بعد از چیدن میوه تازه کاکائو، دانه‌های کاکائو از آن خارج و خشک می‌شوند. دانه خشک شده، بوداده و در نهایت پودری می‌شود که در تهیه شکلات، کیک شکلاتی و… مورد استفاده قرار می‌گیرد. انواع شکلات شکلات به صورت مایع یا جامد در دسترس مردم است. میزان نرمی و سفتی شکلات به حرارتی بستگی دارد که در کارخانه می‌بیند. شکلات شیرینی که به طور عمومی رواج دارد، از ترکیب پودر کاکائو با شیر و شکر درست می‌شود. میزان شیرینی شکلات به میزان ترکیب این مواد بستگی دارد. برای تهیه شکلات شیری، از ۲۰ تا ۲۵ درصد پودر کاکائو استفاده می‌شود. در تهیه شکلات سفید، پودر کاکائو مورد استفاده قرار نمی‌گیرد و به جای آن از روغن کاکائو، شیر و شکر استفاده می‌شود. شکلات خالص یا تلخ از پودر کاکائو به تنهایی تهیه می‌شود و هر چند محققان می‌گویند شکلات‌های شیری محبوب هم خاصیت دارند اما بیشتر خواصی که محققان برای شکلات شناسایی کرده‌اند مربوط به شکلات تلخ تا خالص است.

خواص شکلات

شکلات به دلیل کالری بالایی که دارد همیشه با تبلیغات منفی همراه بوده است. هر ۱۰۰ گرم شکلات شیری، ۵۴۰ کالری دارد اما اگر شکلات خالص را جایگزین شکلات شیری بکنید می‌توانید از خواص شکلات بهره مند شوید. شکلات تلخ سرشار از مواد معدنی چون پتاسیم، زینک، سلنیوم است که بدن به آنها احتیاج دارد. شکلات و کاهش سطح کلسترول خون: براساس مقاله‌ای که در مجله تغذیه منتشر شده، شکلات کلسترول خون را پایین می‌آورد. شکلات و تقویت حافظه: خوردن شکلات مانع از بین حافظه می‌شود. تحقیقات دانشگاه هاروارد نشان می‌دهد، خوردن ۲۲ فنجان شکلات داغ مغز را سالم نگه می‌دارد و از زوال عقل جلوگیری می‌کند. در تحقیقات بیشتر مشخص شده، شکلات هم‌چنین از آسیب دیدن اعصابی که منجر به آلزایمر می‌شوند هم خودداری می‌کند. شکلات و کاهش احتمال بیماری قلبی: خوردن شکلات احتمال بیماری قلبی را تا یک سوم کاهش می‌دهد. پژوهشگران کانادایی، تحقیقی را روی ۵۰۰ هزار نفر انجام دادند که نشان داد، کسانی که شکلات می‌خورند ۲۲ درصد کمتر در معرض حمله قلبی قرار می‌گیرند.

شکلات و کاهش اشتها

اگر ۲۰ دقیقه قبل از غذا شکلات بخورید، هورمونی در بدن ترشح می‌شود که باعث می‌شود مغز فرمان سیری بدهد و در نتیجه اشتهای شما از بین می‌رود. شکلات و حال خوب: خوردن شکلات استرس را کاهش می‌دهد و باعث ایجاد احساس خوشحالی در فرد می‌شود. شکلات در فرهنگ نام لاتین شکلات به معنی، غذای خدایان است و در فرهنگ مسیحی، بخشی از خوراکی‌های عید پاک محسوب می‌شود. شکلات‌‌های عید پاک به شکل خرگوش و تخم مرغ ساخته می‌شوند. در ایران، اولین کارخانه شکلات سازی، ۶۰ سال پیش در تبریز افتتاح شد اما در حال حاضر کارخانه‌های بسیاری مشغول تهیه شکلات در مدل‌های مختلف هستند. هر چند شکلات جایگاهی در سنت‌های ایرانی ندارد اما امروز خوراکی پرطرفداری در میان ایرانیان است.

امروزه قهوه فوری ( نسکافه ) در بین کشورهای دنیا بسیار مرسوم شده است . به طوریکه که ۵۰ درصد از مصرف قهوه‌یبیشتر کشورهای دنیا را در برگرفته است . تهیه و آماده کردن قهوه‌ی فوری نسبت به قهوه‌ی معمولی بسیار آسان‌تر ، ارزان‌تر و ساده‌تر است .

همانطور که می‌دانیم قهوه برای سلامتی مفید است . آما آیا این فواید در قهوه‌ی فوری نیز نهفته است ؟

قهوه فوری ( نسکافه ) چیست ؟

نسکافه یا همان قهوه فوری در سال ۱۹۰۷ اختراع شد . اولین شرکت سازنده آن شرکت نستله ( Nestle ) است که محصول خود را با نام تجاری نسکافه ( Nescafe ) تولید و به بازار ارائه کرد و به سرعت به یکی از پرطرفدارترین محصولات غذایی تبدیل شد و دقیقاً به همین دلیل مردم بجای استفاده از واژه‌ی قهوه فوری از نسکافه استفاده می کنند. نسکافه در واقع همان قهوه‌ی دم شده است که طی فرآیندی به شکل پودر در می آید و برای آماده شدن نیازی به قهوه جوش ندارد و با حل کردن کمی از آن در یک فنجان آب جوش،آماده نوشیدن است . قهوه فوری بیشتر برای آن دسته از مصرف کنندگان است که فرصت کافی برای آماده سازی قهوه را ندارند . این نوع قهوه در آغاز مخالفان جدی در میان طرفداران قهوه داشت ، چراکه قهوه نوشان حرفه ای معتقد بودند طعم و عطر واقعی این نوشیدنی در بسته بندی های قهوه فوری از دست می‌رود ، اما امروز با پیشرفت فن آوری تولید قهوه فوری ، دیگر فاصله میان‌ کیفیت این دو نوع قهوه به کلی از میان رفته و حتی قهوه فوری طرفداران بیشتری پیدا کرده است ، چراکه این نوع قهوه معمولا پس از آسیاب ، پروسه تولید را طی می‌کند و در حقیقت به نوعی پرورده و خوش طعم می‌ شود . قهوه فوری به دو حالت کلاسیک و گلد تولید می‌شود که قهوه‌ی کلاسیک به جهت طعم سنگین‌تر از گلد است .

در واقع قهوه فوری ( نسکافه ) نوعی قهوه است که از عصاره‌ی قهوه‌ی خشک شده تهیه می‌شود . عصاره‌ی قهوه به وسیله‌ی دم کردن پودر قهوه به دست می‌آید . درست شبیه زمانی که قهوه‌ی معمولی دم می‌شود اما با کمی غلظت بیشتر .

بعد از دم شدن قهوه ، آب و پودرهای آن از یکدیگر جدا می‌شوند . در کل دو راه برای تهیه‌ی قهوه‌ی فوری وجود دارد .

خشک کردن افشانی ( Spray-drying ) : در این روش قهوه به داخل هوای داغ پاشیده می‌شود . این کار باعث خشک شدن سریع قطرات می‌شود و آنها را به پودر یا تکه‌های کوچکتر تبدیل می‌نماید .

خشک کردن انجمادی ( Spray-drying ) : قهوه در این حالت بعد از منجمد شدن به تکه‌های کوچکتر تبدیل می‌شود .سپس در دمای پایین و در خلاً خشک می‌شوند .

در هردو روش عطر و طعم و کیفیت قهوه حفظ می‌شود . مرسوم ترین روش درست کردن قهوه‌ی فوری برای نوشیدن ، اضافه کردن دو قاشق چای‌خوری از آن به یک فنجان آب داغ است . میزان غلظت آن نیز به راحتی با اضافه کردن مقادیر آن قابل تنظیم است .

آنتی‌اکسیدان و مواد مغذی در قهوه‌های فوری

قهوه تنها منبع غذایی سرشار از آنتی‌اکسیدان‌ها در زنجیره‌ی غذایی جدید است . آنتی‌اکسیدان‌ها دلیل بیشتر فواید قهوه در بدن هستند . قهوه‌ی فوری نیز مانند قهوه‌ی معمولی سرشار از آنتی اکسیدان‌هاست . طبق یک بررسی مشخص شد که میزان آنتی‌اکسیدان‌های قهوه‌های فوری بیشتر از قهوه‌ی معمولی است . اگرچه یک فنجان قهوه‌ی فوری دارای ۴ کالری ، و مقادیر کمی پتاسیم ، منیزیم و ویتامین ۳B است .

کافئین کمتر قهوه فوری

کافیین محرک‌ترین ماده‌ی موجود در جهان است و قهوه بزرگترین منبع آن است . میزان کافئین موجود در قهوه‌ی فوری کمتر از قهوهی معمولی است . به طوری که در یک فنجان آن ۳۰ تا ۹۰ میلی‌گرم کافئین وجود دارد و این درحالی است که در یک فنجان قهوه‌ی معمولی حدود ۷۰ تا ۱۷۰ میلی‌گرم کافئین وجود دارد .

به دلیل حساسیت برخی افراد نسبت به ازدیاد کافئین ، شاید بهتراست که قهوه‎ی فوری را برای نوشیدن انتخاب کنند . همچنین قهوه‌ی فوری‌ی بدون کافئین نیز وجود دارد .

مقادیر بیش از حد کافئین باعث عصبانیت ، کاهش خواب ، بی قراری ، ناراحتی معده و تپش قلب می‌شود

آکریل‌آمید بیشتر

آکریل‌آمید ماده‌ی مضر شیمیایی است که در بیشتر موادی که انسان‌ها در روز با آن تماس دارند ، از جمله سیگار ، غذاها و لوازم بهداشتی وجود دارد .

این ماده در اثر رست قهوه در آن تشکیل می‌شود . به طور شگفت‌انگیزی این ماده تقریبا دو برابر قهوه‌ی معمولی در قهوه‌ی فوری وجود دارد . ازدیاد این ماده باعث اختلالات عصبی و افزایش ابتلا به سرطان می‌شود . البته میزان آکریل‌آمید موجود در قهوه و غذاهای دیگر به ندرت باعث بروز مشکلات می‌شود . و خوردن قهوه‌ی فوری باعث بروز سرطان نخواهد شد .

مصرف قهوه‌ فوری و فواید آن

مصرف قهوه‌ی‌ فوری نیز مانند خود قهوه ممکن است فوایدی درپی داشته باشد . نوشیدن قهوه‌ی فوری ممکن است باعث شود :

بهبود عملکرد ذهن : وجود کافئین باعث بهبود عملکرد ذهنی می‌شود .
افزایش سوخت وساز بدن : کافئین باعث افزایش سوخت و ساز بدن و کاهش چربی آن شود شود .
کاهش احتمال ابتلا به بیماری : نوشیدن قهوه احتمال مبتلا شدن به بیماری‌های عصبی از جمله آلزایمر و پارکینسون را کاهش می‌دهد . همچنین احتمال ابتلا به دیابت نوع دوم را نیز کاهش می‌دهد .
افزایش سلامتی کبد : مصرف قهوه ممکن است باعث جلوگیری از سرطان کبد و سیروز ( بیماری التهاب کد ) شود .
تقویت روحیه‌ی فردی : مصرف قهوه باعث کاهش احتمال افسردگی و خودکشی می‌شود و طول عمر را درپی دارد .

البته قابل ذکر است که این فواید طبق مطالعات انجام شده به دست آمده است با این حال نمی‌تواند اثبات محکمی بر کاهش بیماری در اثر نوشیدن قهوه باشد . مطالعات نشان داده‌اند افرادی که به طور عادی و روزمره قهوه مصرف می‌کنند کمتر دچار بیماری می‌شوند .

در پاسخ به این سوال که چه مقدار قهوه‌ی فوری در روز مصرف شود باید گفت که حدود ۳ تا ۵ فنجان از آن در روز بهترین گزینه است . قهوه‌ی فوری بیشتر فواید قهوه‌ی معمولی را داراست .

اکنون با بیان این موارد ، تصمیم نوشیدن قهوه‌ی فوری با خودتان است . تهیه‌ی قهوه‌ی فوری بسیار ساده ، ارزان ، سریع و بدون نیاز به قهوه ساز است . پس در بسیاری از موقعیت ها مانند سفر مناسب است . مقادیر کافئین کمتر و آکریل آمید بیشتری را در بر گرفته و در نهایت یک نوشیدنی کم کالری با فواید قهوه‌ی معولی است .

تاریخ پیدایش قهوه:

دو روایت معروف در مورد پیدایش قهوه وجود دارد که منشاء هر دو کشور اتیوپی است و تاثیر مسلمانان در گسترش استفاده از قهوه مشهود است.

روایت اول:

معروفترین داستان پیدایش قهوه در قرن ۱۳ میلادی روایت شده‌است، هرچند که سندی برای اثبات آن وجود ندارد و بنظر می‌رسد داستان معتبری نیست. داستان که در قرن ۹ میلادی اتفاق افتاده، مربوط به چوپانی اتیوپیایی به نام “کلدی” است. کلدی روزی پی می‌برد که بزهایش بعد از خوردن از میوه‌های درختچه‌های “بون” جنب‌و‌جوش بیشتری پیدا می‌کنند، کلدی در بازگشت از صحرا مقداری از میوه‌ها را همراه خود می‌برد و موضوع را با یکی از صوفیان ساکن منطقه در میان می‌گزارد و صوفی در مخالفت با استفاده از میوه‌ها آنها را در آتش می‌ریزد که عطر حاصل از سوختن دانه‌های قهوه آنها را جذب خود می‌کند بعد از امتحان این دانه‌های بوداده شده به خاصیت انرژی‌زایی آن پی می‌برند و با توجه به ممنوعیت استفاده از الکل در دین اسلام در رقابت با استفاده از شراب در کلیساها، از نوشیدنی تهیه شده از این دانه‌ها در مراسم‌های مذهبی خود و بیدار ماندن درشبها برای عبادت استفاده می‌کردند.

روایت دوم:

این داستان درمورد یکی از شاگردان “ابوالحسن شاذلی” بنیان گذار طریقت ” شاذلیه ” به نام ” عمر ” روایت شده‌است. عمر که در اوایل قرن ۱۳ میلادی می‌زیسته در سفری که به “Ousab” تبعید شده بود به‌خاطر گرسنگی مجبور به خوردن میوه‌های وحشی می‌شود که به دلیل سفتی و تلخی دانه‌های سبز قهوه تصمیم می‌گیرد آن را به شیوه سایر غلات در آتش برشته کند (بو بدهد). دانه‌های بوداده شده قهوه که اکنون ترد شده‌اند را در آب می‌پزد و از نوشیدنی و خوراک حاصل می‌خورد و متوجه خاصیت انرژی‌زایی و بی‌اشتها‌کنندگی آن می‌شود. خاصیت بی‌خواب‌کنندگی و سرزندگی قهوه و ممنوعیت استفاده از شراب برای صوفیان باعث همه‌گیر شدن مصرف قهوه در میان صوفیان شد.

دانه‌های قهوه از اتیوپی برای کشت و تجارت به یمن آورده شد و از آنجا به سایر شهرهای جزیره العرب نظیر مکه و مدینه راه یافت، سفر حجاج و تجار دیگر کشورهای مسلمان به حجاز تجارت قهوه را به ایران و عثمانی (ترکیه و عراق امروزی) هموار کرد. تا پایان قرن ۱۶ میلادی تقریبا تمامی مسلمانان ساکن خاورمیانه با قهوه آشنا شدند و اولین قهوه‌خانه در شهر قسطنطنیه به سال ۱۵۵۴ م. تاسیس شد. در طول حضور قهوه در جوامع مسلمانان چندین بار مصرف قهوه از سوی حکام شرع و مفتیان ممنوع شد اما این امر مانع رشد محبوبیت قهوه در بین مردم نگردید.

 ورود قهوه به سایر کشورها:

اولین اشاره به نام قهوه درکتب اروپاییان مربوط به گیاه‌شناس آلمانی لئونارد راوولف در کتابی به نام  “Ottoman Aleppo”  در سال ۱۵۷۳م. است که با نام “Chaoua” به آن اشاره شده‌است. تجار ونیزی که تجارت گسترده‌ای با شمال آفریقا و خاور‌میانه داشتند برای اولین بار دانه‌های قهوه را به اروپا بردند. بعد از سالها مخالفت کلیسا با نوشیدن قهوه در نهایت در سال ۱۶۰۰م. با موافقت پاپ کلمنت هشتم فروش قهوه آزاد شد و اولین قهوه‌خانه در ونیز به سال ۱۶۴۷ تاسیس شد. زمین‌دار و کشاورز ایتالیایی الاصل ساکن انگلستان “فرانکو انجل” در سال ۱۸۰۹م. تلاش برای اصلاح و کشت قهوه در سایر مستعمرات اروپاییان را آغاز کرد و قهوه را در جامائیکا کشت کرد و سپس هائیتی ، کوبا ، برزیل ، کلمبیا و سایر کشور‌های آمریکای لاتین میزبان قهوه شدند.

coffee house 3

انگلستان:

به‌واسطه تلاش‌های گسترده شرکت بریتانیایی هند شرقی، قهوه در انگلستان تا قرن ۱۶ (برطبق نظر لئونارد راوولف در سال ۱۵۸۳م.) در دسترس بود. اولین کافه کوچک در انگلستان در خیابان Michael’s Alley واقع در کرن هیل افتتاح شد. مالک آن “راسک رز” ، خدمتکار “دانیل ادوارد” تاجر کالاهای وارداتی از عثمانی (ترکیه) بود. ادوارد قهوه را وارد کرد و به رز در تاسیس کافه کمک کرد. کافه بزرگتر و با تعریف امروزی اولین بار در آکسفورد در سال ۱۶۵۰م. توسط یک شخص یهودی به نام “ژاکوب” افتتاح شد. هنوز هم این کافه دایر است اما تبدیل به بار شده‌است. کافه “کوئینز لین” (Queen’s Lane) در سال ۱۶۵۴م. افتتاح شد و هنوز هم وجود دارد. قبل از سال ۱۶۷۵ م. در سراسر انگلستان، ۳۰۰۰ کافه دایر شده بود. ممنوعیت رفت و آمد زنان به کافه موضوعی جهانی نبود ولی ظاهرا در اکثر کشورهای اروپا رایج بود. در آلمان زنان به کافه‌ها رفت‌و‌آمد می‌کردند در حالیکه در انگلستان ممنوع بود.

coffee house 1

خیلی‌ها درآن زمان معتقد بودند که قهوه خواص دارویی زیادی دارد. به عنوان مثال، در سال ۱۶۶۱ م. مقاله‌ای تحت عنوان”ویژگی‌های قهوه و قهوه‌خانه” توسط یکی از اعضاء پارلمان نوشته شد و بعضی از این فواید را به فهرست آورد:

« برای هضم سبزیجات خام در معده و برای کاهش عصبانیت مفید است. دانه‌ی بی نظیری است که می‌تواند مخاط معده هر انگلیسی را پاک کند و سر گیجه را از بین می‌برد.»

 عده‌ای به این ماده جدید علاقه‌ای نداشتند به عنوان مثال، یک شخص ناشناس در سال ۱۶۷۴م. در مقاله‌ای تحت عنوان “دادخواست زنان در برابر قهوه ” عنوان کرد:

« استفاده زیاده از حد این مایع من‌در‌آوردی، نامطلوب و کافر وار به نام قهوه، همسرانمان را ناکارآمد و مردان خوش‌مشرب مهربانمان را عاجز کرد و آنها ضعیف و بی‌بنیه شدند.»

هلند:

در سال ۱۶۱۶ م. مسابقه‌ای برای انتخاب بهترین درختان زنده قهوه و یا دانه قهوه میان اروپاییان برگزار گردید که در نهایت برنده آن یک فرد هلندی به نام “پیتر فان در بروکه (Pieter van der Broeche )” بود. بروکه که بازرگان بود در سال ۱۶۱۶  برخی از دانه‌های قهوه را که از موکا (موخا: بندری در یمن) به آمستردام آورده‌ شده‌بود در گلخانه‌هایی در باغ گیاه‌شناسی، در شرایط هوایی جایی که آنها توان رد کردن داشتند با‌دقت و تحت محافظت کامل پرورش داد. این رویداد به ظاهر جزئی که با امکانات ناچیزی انجام شده بود تأثیر عمده‌ای بر تاریخچه قهوه گذاشت. دانه‌های قهوه که توسط  بروکه  در چهل سال قبل از موکا به سرقت برده شده بود در شرایط منظم و خوبی در باغ گیاه‌شناسی به تولید بوته‌های متعدد قهوه رسید و نام آنها را قهوه عربیکا گذاشت. در سال ۱۶۵۸ این هلندی برای اولین بار آنها را در سیلان (سری لانکا) و بعدها در جنوب هند پرورش داد. او سپس تولید انبوه درختان قهوه را در کشتزارهای جاوه (اندونزی) انجام داد و دلیل او این بود که جلوی عرضه زیاد آن به‌دلیل افت قیمت گرفته‌شود. در طول چندین سال تامین‌کنندگان اصلی قهوه در اروپا، مستعمرات هلند (جاوه در آسیا و سورینام در آمریکا) بودند.

فرانسه:

اولین بار دانه‌های قهوه در سال ۱۶۵۷ م. توسط شخصی فرانسوی به نام “تِونُت” (Thevenot) به پاریس آورده شد. اما این “سلیمان آقا” سفیر عثمانی در فرانسه بود که در سال ۱۶۶۹ با آوردن مقادیر زیادی دانه قهوه و هدیه کردن آنها به اشرافزادگان و پذیرایی در میهمانی‌های خود با قهوه طی یک سال اقامت خود اهالی پاریس را شیفته قهوه کرد.

coffee house 5

هند:

بروکه هلندی با کشت قهوه در سیلان و هند تاثیر بسیاری در توسعه مزارع قهوه در هند داشت اما پیش از آن در سال ۱۶۷۰ م.  دانه‌های قهوه توسط “بابا بودان” (Baba Budan) از یمن به تپه‌های “چیکما گالور” ( Chikmagalur ) برده و در آنجا پرورش داده شده‌بود. از آن تاریخ به بعد مزارع قهوه در منطقه‌ای  از جنوب تا Kudagu در شمال تاسیس و گسترش پیدا کرد.

برزیل:

قهوه برای اولین بار در سال ۱۷۲۷م. در برزیل کاشته شد. هنگامی که “فرانسیسکو دو ملو پاله تا” از شهر “گوییانا”در آمریکای جنوبی دانه‌های قهوه عربیکا را قاچاق کرد، تا سال ۱۸۰۰  کشت قهوه در برزیل توسعه یافت و قهوه به یک نوشیدنی رایج و فراوان تبدیل گشت. برزیل که مانند سایر کشورها قهوه را به عنوان یک کالای تجاری کشت می‌کرد تا سال ۱۸۸۸ یعنی تا زمان فرمان لغو بردگی از برده‌های آفریقایی برای کشت قهوه و کار در مزارع استفاده می‌کرد.

coffee house 4

اتیوپی: 

با وجود مبدا کشت قهوه در “اتیوپی”، این کشور تولید بسیار کمی تا قرن بیستم داشت و بیشتر این تولید نیز در شهر “هَرَر” در قسمت شمال شرقی کشور بود. امپراطوری “کافا” مرکز کشت قهوه بود و تولید دانه قهوه در این ناحیه در دهه ۱۸۸۰ حدود ۵۰۰۰۰ تا ۶۰۰۰۰ کیلوگرم تخمین زده شده‌است. تولید تجاری مناسب در سال۱۹۰۷ با ساخت بندر رودخانه‌ای “گامبلا” آغاز شد. صدها هزار کیلو دانه قهوه در سال ۱۹۰۸ از بندر گامبلا صادر شد. این آمار در سال ۸-۱۹۲۷ بیش از ۴ میلیون کیلوگرم است. کشت و تولید قهوه همزمان در ایالت “آرسی” که همان اتیوپی سابق است بسیار رونق گرفت و صادرات آن بالاخره از طریق راه آهن “دجیبوتی” در پایتخت این کشور یعنی “آدیس آبابا” صورت گرفت. در این زمان میزان صادرات از طریق راه آهن ۲۴۵ تن بود اما این عدد تا سال ۱۹۲۲ به ۲۴۰۲ تن افزایش یافت و از بندر “هرر” پیشی گرفت.

استرالیا:

استرالیا در زمینه تولید قهوه و صادرات آن قدرت چندانی ندارد اما تاریخ آن به سال ۱۸۸۰ بر می‌گردد. در این زمان ۵۰۰ آکر (هر آکر برابر با ۲ کیلومتر مربع) زمین میان قسمت جنوبی “ویلس جنوبی جدید” و “کوک توان” ساخته شد. امروزه تولید‌کنندگان قهوه عربیکا در استرالیا بسیارند. آن ها از سیستم‌های مکانیکی کشاورزی که در سال ۱۹۸۱ ابداع شد استفاده می‌کنند.

ژاپن:

قهوه در قرن هفدهم توسط هلندی‌ها به کشور ژاپن معرفی شد، اما تا سال ۱۸۵۸ و پایان محدودیت‌های تجاری، همچنان ناشناخته باقی ماند. در سال ۱۸۸۸ اولین قهوه‌خانه به سبک اروپایی در توکیو افتتاح و پس از چهار سال به کار خود پایان داد. در اوایل دهه ۱۹۳۰ متجاوز از ۳۰۰۰۰ قهوه خانه در سرتاسر کشور دایر شد ولی تعداد آنها در دوران جنگ و بلافاصله پس از جنگ تا نزدیک به صفر تقلیل یافت و فعالیت آنها با رفع موانع وارداتی به سرعت افزایش یافت.  معرفی قهوه  آماده و قهوه کنسرو شده و قهوه فروشی‌های زنجیره‌ای مثل قهوه Starbuks و قهوه Doutor در اواخر قرن بیستم به این روند رو‌به‌رشد ادامه دادند تا جایی که هم اکنون ژاپن یکی از بالاترین مصرف سرانه‌ی قهوه در جهان را به خود اختصاص داده است.

ایران: 

هرچند هیچ سند مکتوبی برای تاریخ ورود قهوه و گسترش مصرف آن در ایران وجود ندارد اما شواهدی بر حضور قهوه و مصارف دارویی آن در قرن ۱۶ میلادی در ایران وجود دارد. به‌نظر می‌رسد رفت‌و‌آمد زائران ایرانی به حجاز و تجارت بین ایران و جزیره العرب عامل راه یافتن قهوه به ایران بوده است. قهوه‌خانه در ایران بایستی از زمان شاه تهماسب صفوی رایج شده باشد. اما مشهورترین آن‌ها در زمان نوه‌ شاه تهماسب یعنی شاه عباس بزرگ دیده شده‌است. در زمان شاه عباس قهوه‌خانه‌های فراوانی در شهر سپاهان (اصفهان) به ویژه در نزدیکی چارباغ وجود داشتند و بزرگانی چون میرداماد و شیخ بهایی و دیگران بدان‌جا رفت‌و‌آمد می‌کردند. قهوه‌خانه‌ها، مرکزی برای تفریح و سرگرمی و البته گفت‌وگوهای علمی و ادبی و فرهنگی بود. شاعران غروب‌ها در قهوه‌خانه‌ها جمع می‌شدند و شعرهای تازه‌ی خود را می‌خواندند. حتی در تذکره‌های دوران صفوی آمده‌است که بسیاری از این شاعران پیشه‌ورانی بودند چون نانوا و درزی (خیاط) و مانند آن که پس از پایان کار روزانه برای استراحت به قهوه‌خانه آمده و شعرهای دیگران را می‌شنیدند و شعرهای خود را هم می‌خواندند. در همین قهوه‌خانه‌ها بود که پرده‌خوانی و شاهنامه‌خوانی و قصه‌ی «سَمَک عیار» و مانند آن برای مردم خوانده می‌شد و راهی بودند برای حفظ و گسترش فرهنگ و ادبیات. نقاشی قهوه‌خانه‌ای نیز یادگاری از همان دوران است .

coffee house 2

خود شاه عباس نیز گاه‌و‌بی‌گاه به‌طور سرزده به این قهوه‌خانه‌ها می‌رفت. حتی در چند مورد شاه عباس سفیران کشورهای اروپایی را برای پذیرایی به قهوه‌خانه‌ها می‌برد. این قهوه‌خانه‌ها مرکزهای باشکوه و زیبا و بزرگی بودند که در میان آن‌ها حوض و فواره و آب روان جاری بود و کارگران و استادان قهوه‌خانه گرم در پذیرایی مشتریان بودند. مسافران اروپایی با دیدن این گونه مرکزهای فرهنگی و اجتماعی انگیزه یافتند که در کشورهای خود چنین جاهایی را پدید بیاورند. از جمله جهانگرد ایتالیایی “پیترو دلا واله” (Pietro della Valle) که در زمان شاه عباس به ایران سفر کرده‌ است در سفرنامه‌ی خود به عثمانی و ایران و هند می‌نویسد:

« پس از آن که آب به‌خوبی جوش آمد، به آن مقداری از گردی به نام قهوه (cahue) به میزان مناسب افزوده می‌شود و باز می‌گذارند به‌خوبی بجوشد تا همه‌ی تلخی ناگوار آن برود. و اگر به خوبی آماده نشود این تلخی همچنان در آن می‌ماند. سپس این آب جوش را می‌گذارند تا اندازه‌ای سرد شود که بشود داغی آن را تحمل کرد و آن را در ظرف چینی کوچکی می‌ریزند و اندک‌اندک و جرعه‌جرعه آن را می‌نوشند. این آب دیگر رنگ و طعم آن گرد را به خود گرفته است و خود گرد را – که اینک در ظرف ته‌نشین شده است – نمی‌خورید. هر که می‌خواهد این نوشیدنی خوشمزه‌تر شود می‌تواند همراه گرد قهوه، شکر و دارچین و میخک هم در ظرف آب جوش بریزد تا مزه‌ی بهتری بدهد. حتی بی این مزه‌ها و با همان گرد قهوه‌ی تنها هم باز این نوشیدنی خوشمزه است و می‌گویند که فایده‌های زیادی برای تندرستی دارد به ویژه برای گوارش و نیرومند کردن معده و پیشگیری از ترش کردن که همه‌ی این‌ها چیزهای خوبی است. تنها می‌گویند که اگر پس از شام قهوه خورده شود کمی خواب را از سر می‌برد. به همین خاطر کسانی که می‌خواهند شب‌ها مطالعه کنند آن را می‌نوشند. امیدوارم وقتی به شهر رُم برمی‌گردم این را با خودم بیاورم شاید تا آن موقع هنوز چیز تازه‌ای باشد.»

تاریخچه ی صنعت آبنبات سازی به دهها سال پیش برمی گردد در آن زمان چون قند و شکر دارای ارزش خاصی بودند آبنبات به صورت فعلی مصرف نمی شد بلکه بعنوان یک کالای لوکس عرضه می شد. با ورود ماشین آلات به کشور این محصول با انواع و اقسام مختلف ساخته شده و مورد استفاده ی عموم قرار می گیرد. تا حدود ۱۰ سال پیش، ۹۰% از تولیدات عمده جهانی آب نبات در اختیار ۵ کشور اروپایی از جمله آلمان، ترکیه، اتریش، بلژیک و انگلیس بود. اما در سال های اخیر دامنه تولید این محصول و تکنولوژی تولید آن به دیگر قاره های جهان رسید و در کشور ما هم گام های بلندی در زمینه تولید صنعتی این محصولات برداشته شد. چه بسا که اکنون در خاورمیانه، ایران اولین تولید کننده این محصولات است.

تافی

نوع دیگری از آب نبات ها، تافی ها هستند. این نوع آب نبات را از مخلوط قند و گلوکز و شیر و مقداری چربی تهیه می کنند. وجود چربی مانع چسبیدن آب نبات به دندان می شود و رطوبت را در آن حفظ می کند و محصول را سفت نگه می دارد. در تولید تافی از مواد دیگری مانند قهوه، کاکائو، شربت و افزودنی هایی مانند اسانس و رنگ های خوراکی نیز استفاده می شود.

از انواع مختلف تافی نیز می توان به شیری، میوه ای، قهوه، کاکائویی، کره ای و… اشاره کرد. انواع تافی ها یک وجه مشترک و مشخص دارند و آن هم طعم و مزه کارامل است.

تکنولوژی تولید تافی

در مورد تهیه تافی نیز ابتدا شکر سفید، داخل آسیاب ریخته می شود تا به صورت پودر شکر در آید، سپس آب، شیر خشک و روغن را به پودر شکر اضافه می کنند.

ماده به دست آمده به طرف دیگ تافی هدایت می شود. در دیگ تافی، کاکائو (به صورت پودر یا کره کاکائو)، لسیتین و انواع اسانس مصرفی و سایر افزودنی ها به آن افزوده شده و به وسیله همزن بالای دیگ به هم آمیخته شده و خمیری یکنواخت تشکیل می شود. بعد از توقف کوتاهی، شکلات آماده به طرف دستگاه پرکن هدایت می شود. بعد از شکل گرفتن توسط دستگاه فرم دهنده به پخت منتقل شده و از آنجا به دستگاه بسته بندی انتقال می یابد. پس از بسته بندی جهت جلوگیری از فاسد شدن و تغییر شکل در داخل فریزر قرار گرفته و بعد از مدت کوتاهی به داخل کارتن انتقال یافته و سپس به انبار محصول تولیدی حمل می گردد.

آب نبات

آب نبات ها انواعی از شیرینی ها هستند که قسمت عمده آن ها را شکر و یا شیرین کننده های دیگر تشکیل می دهند. البته در ترکیب آن ها، اسیدهای آلی، اسانس ها و رنگ های مختلف نیز وجود دارند. رطوبت آب نبات فوق العاده کم و تقریباً خشک است.

آب نبات انواع مختلفی دارد که از آن جمله می توان به ساده، شیری، مغزدار و میوه ای اشاره کرد. البته نوع بدون قند آن نیز وجود دارد که در آن از شیرین کننده های مجاز استفاده می شود.

انواع آبنبات

۱- آبنبات های سخت (Rock Candy ) که قند در آنها به صورت بلور وجود دارد

۲- آبنبات های دانه ای که قند در آنها در درجات متفاوت بلور شدن است

۳- آبنبات های غیردانه ای non grained)) که قند در آنها ساختمان غیر بلوری، بی شکل و شیشه ای دارد.

اجزای تشکیل دهنده مشترک تافی و آبنبات:

مواد قندی (شکر- گلوکز مایع)، چربی های نباتی یا حیوانی (روغن های هیدروژنه- مارگارین- کره پاستوریزه)، شیر (شیر خشک – شیر تغلیظ شده). البته تافی اجزای دیگری نظیر قهوه، شربت اینورت، مواد افزودنی سوربیتول، اسانس و رنگ های غذایی نیز دارد.

به دو روش می توان بافت نرم ایجاد کرد: ۱-افزایش رطوبت ۲ – وارد کرد ن هوا به داخل توده ی ماده ی قندی.

شکر در فراورده های قنادی به صورت بلورهای ریز و درشت کریستالیزه می شود و ساختمان غیر بلوری، بی شکل و شیشه ای دارد.

گلوکز: جزء مونو ساکاریدها با فرمول بسته ی C6H12O6 می باشد که از هیدرولیز گندم، نشاسته یا ذرت بدست می آید. جزء گروه راست گرد بوده و بیشتر به فرم D – گلوکز وجود دارد و به صورت مایع استفاده می شود و از کریستالیزه شدن جلوگیری می کند.

رنگ های غذایی: از رنگ های غذایی برای جذابیت و اشتها آوری استفاده می شود. مثال: رنگ های مجاز مثل (کارامل، کاروتن، زعفران) – اکسید آهن (قرمز رنگ) – تیتانیوم دی اکسید (سفید رنگ).

شیرخشک: یکی از فرآیندهایی که روی شیر انجام می گیرد فرآیند تهیه شیرخشک است که باعث افزایش قابلیت نگهداری شیر به مدت طولانی می شود.شیر خشک معمولاً بدون چربی است چون اگر چربی داشته باشد خطر اکسیداسیون در مورد آن پیش می آید و باعث تندی شیر می شود. مهم ترین ماده تشکیل دهنده ی شیر خشک و مهم ترین عامل نگهدارنده هوا در داخل شیرخشک لاکتوز است ( به علت نفوذ پذیری نسبت به هوا). به علت شرایط شدید حرارتی سولفیدریل موجود در شیر فعال شده و مثل یک آنتی اکسیدان از چربی ها در برابر ا کسیداسیون حمایت می کند.

روغن نباتی: از بعضی میوه ها و دانه های روغنی نظیر آفتاب گردان، سویا بدست می آید. به دو روش فیزیکی و شیمیایی که هدف هر دو روش جداسازی اسیدهای چرب آزاد شده از روغن ها می باشد تصفیه می شود و وجود آن در تافی باعث نرم شدن و افزایش کالری می شود.

استرهای گلیسرول و لسیتین: ماده امولسیون کننده هستند و نقش امولسیفایر در امولسیون کردن را اجرا می کنند. کشش سطحی بین دو مایعی که باید با هم مخلوط شوند را کاهش می دهند، از به هم پیوستن قطرات فاز داخلی یا پراکنده جلوگیری می کند.

قند اینورت: از شکر حاوی ساکارز محلول ۲۰٪ ساخته و ۵۰ سی سی از آن را برداشته و ۵ دقیقه می جوشانیم تا رسوب آجری رنگ اکسید مس ایجاد شود. محلول را وزن کرده و از صافی عبور  داده و دوباره آن را وزن می کنیم، اختلاف وزن ایجاد شده قند اینورت نامیده می شود که میزان بلوری شدن ساکارز را به دو دلیل کنترل می کند:

۱- هم دکستروز و هم لولوز کندتر از ساکارز کریستال می گردد. جانشین کردن بخشی از ساکارز با قند اینورت از کریستالیزاسیون سریع ساکارز در طی سرد کردن شربت جلوگیری می کند.

۲- یک مخلوط ساکارز و قند اینورت حلالیت بیشتری درآب ازساکارز تنها دارد.

تکنولوژی تولید آب نبات

برای تولید آب نبات، ابتدا شکر را به همراه گلوکز و آب داخل مخزن ریخته، می  جوشانند، در این عملیات شکر طی عملیاتی در محیط اسیدی گلوکز به قند احیاء تبدیل می شود. سپس شربت تولید شده به دستگاه پخت آب نبات وارد می شود، در این دستگاه شربت تحت خلاء و در دمای مناسب پخت بین ۱۳۶ تا ۱۴۲ درجه سانتیگراد پخته می شود. دلیل خلاء کردن دستگاه به این علت است که اکسیژنی که در هوا وجود دارد، موجب اکسیداسیون شربت می شود، در نتیجه شربت در حضور اکسیژن رنگ شفاف خود را از دست می دهد و کدر می شود. پس با خلاء کردن دستگاه، به شفافیت شربت لطمه وارد نمی شود. بعد از پخت، شربت به خمیری تبدیل می شود که آن را به بخش خنک کن منتقل می  کنند. پس از این مرحله خمیر وارد دستگاه های مختلف بر اساس سفارش تولید می شود، مثلاً اگر بخواهند داخل آب نبات مغز دار باشد، خمیر وارد دستگاه مخصوصی شده و این دستگاه داخل خمیر مغز تزریق می کند. بعد از طی این مرحله، خمیر وارد دستگاه پرس فرم دهنده شده و به اندازه و شکل های مختلف تبدیل می شود. بعد از آن آب نبات ها وارد تونل خنک کننده شده و سپس وارد مرحله بسته بندی می شوند.

البته مرحله طعم دادن به آب نبات ها به وسیله اسانس ها و یا رنگ دادن به آن ها در همان مرحله که خمیر وارد بخش خنک کن می شود، انجام می شود.

آب‌نبات، به‌خصوص آب‌نبات شیرین از مخلوط غلیظ شکر با آب به‌همراه افزوزدنی‌هایی خوش طعم کننده و رنگ دهنده ساخته شده و بعضی مواقع منجمد می‌شود. کلمه‌ی کَندی از زبان ترکی و Qand (= قند) و (قندی) مشتق شده است. در آمریکای شمالی آب نبات به مجموعه‌ی متنوّعی اطلاق می‌شود که شامل آب نبات چوبی، آب نبات شکلاتی، مهلکآب نبات لیسی، تافی، پاستیل، آدامس، نوعی شیرینی خمیر مانند به نام مارش مالو (marshmallows) و شیرین بیان ، آب نبات ترش، آب نبات شور ، آب نبات سخت و غیره است.

می‌توان با لعاب‌دار کردن سبزیجات و میوه‌ها و مواد خشک توسّط شکر محصولات قندی تولید کرد. در خارج از آمریکای جنوبی نام ژنریک آب‌نبات همان موّاد شیرین و قندی (sweets or confectionery) است.(انگلستان، ایرلند، استرالیا، نیوزیلند، آفریقای جنوبی، و دیگر کشورهای مشترک‌المنافع).
در آمریکای شمالی و انگلستان و استرالیا واژه آب‌نبات چوبی مربوط به نوع خاصی از شیرینی است که بر روی چوب قرار دارد. همچنین واژه‌ی کَندی(candy) در انگلستان مربوط به نوع خاصی از شیرینی‌های پشمالو است در حالی‌که در آمریکا و استرالیا به نام پشمک (cotton candy in North America and fairy floss in Australia) شناخته می‌شود.

آب نبات ژله ای

از دیگر انواع آب نبات می توان به آب نبات ژله ای نیز اشاره کرد. آب نبات نرم و ژله ای که علاوه بر ترکیبات عادی، دارای صمغ و ژلاتین است و سطح آن، با دانه های درشت شکر پوشانده می شود.

نقش مواد اولیه در آبنبات

۱) شکر (ساکارز):

شیرین کننده اصلی و بلور ساز در تکنولوژی آبنبات سازی شکر می باشد. اگر محلول غلیظ شکر را بدون بهم زدن سرد کنیم به حالت فوق اشباع درمی آید که با سرد کردن بیشتر همراه با هم زدن، ساکارز به بلور تبدیل شده و از محلول خارج می گردد. با افزایش درجه حرارت می توان غلظت های بیشتری از ساکاروز را تهیه نمود. هرچه غلظت ساکاروز بیشتر شود نقطه جوش محلول زیادتر می گردد که این ارتباط روش مهمی برای کنترل آب توسط اپراتور می باشد. اگر تمام ساکارز به کریستال تبدیل شود آبنبات سخت (آبنباتی که سفت می باشد و حاوی ۹۹% ساکاروز می باشد) تولید می شود. اگر قسمتی از ساکارز کریستالیزه شود بطوری که کریستال های کوچک در آن معلق شوند، سوسپانسیون آن حالت ویسکوز یا نیمه پلاستیک در می آید که در فرآورده های آبنبات نیمه دانه ای مورد استفاده قرار می گیرد.

۲) قند اینورت:
از هیدرولیز ساکارز (شکر) بوسیله اسیدها یا آنزیمها قند اینورت (مخلوط گلوکز و فروکتوز) به دست می آید. اهمیت اصلی قند اینورت در آبنبات سازی این است که میزان بلوری شدن ساکارز را کنترل می کند وبه دلیل جاذب رطوبت بودن از تردی و خشکی بیش از حد آبنبات جلوگیری می کند.

ابزار و وسایل کارگاهی و روش تولید آبنبات
تکنولوژی تولید آبنبات
اغلب وسایل مورد استفاده در کارگاه آبنبات سازی ساخت ایران تولید می شود این وسایل عبارتند از :
کوره نفتی یا گازی – پاتیل بزرگ ۲۰۰ تا ۷۰۰ کیلویی ـ پاتیل کوچک ۳۰ تا ۵۰ کیلویی ـ آبگردان یا ملاقه ـکفگیر ـ دستگاه چرخ یا قالب زنی ـآسیاب برقی – دستگاه سفید کن ـ دستگاه نقل بهم زن یا خشک کن ـ پنکه ـ دم برقی ـ میز آهنی یا سنگ آبی ـ میز کار بزرگ و کوچک و غیره.
مواد اولیه
اصلی ترین مواد تشکیل دهنده آبنبات را می توان شکر خالص – آب – سفیده تخم مرغ – جوهر لیمو – و طعم دهنده های طبیعی از جمله هل و نارگیل دانست.

روش تولید آبنبات
۱ـ مقدار معینی آب را در پاتیل بزرگ گرم کرده و پس از آمیختن شکر آنرا می جوشانند. در این مرحله سفیده تخم مرغ در آب حل کرده و به محتویات دیگ می افزایند. در این حالت پس از مقداری جوشیدن محتویات، کف تیره رنگی بروی مواد بوجود می آید که توسط کفگیر گرفته می شود و شیره زلال و تمیزی حاصل می گردد.
۲ـ شربت موجود در پاتیل بزرگ پس از خاموش کردن توسط ملاقه های بزرگ یا آب گردان به پاتیل کوچک که در مجاور پاتیل بزرگ قرار دارد هدایت و مجدداً جوشانده می شود و به آن جوهر لیمو می افزایند شربت در اثر تبخیر به تدریج غلیظ می شود تا به جایی که قطرات آن کش دار گردد این مرحله را اصطلاحاً چاشنی گرفتن می نامند.
۳ـ پس از آنکه شربت به قوام آمد به حد نصاب خود جوشیده، محتویات پاتیل را توسط دست یا زنجیر چرثقیل بر روی سنگ های سیاه و یا میز آهنی که دارای شبکه های خنک کننده می باشد،
می ریزند تا خمیر شفاف و سرد شود.
۴ـ پس از سرد شدن خمیر آنرا بصورت تکه های بزرگ ۲۰ یا ۲۵ کیلویی درآورده و بسته به نیاز تولید کننده افزودنی مورد دلخواه مثل هل یا نارگیل را می افزایند و خوب مالش می دهند تا ترکیب شود.
۵ـ اینک خمیر طعم دار شده که هنوز نیم گرم است را بر روی دستگاه سفید کن قرار می دهند تا در اثر حرکت افقی سه بازوی دستگاه آنقدر کشدار شود تا تغییر رنگ داده و از رنگ زلال و شفاف به رنگ سفید تبدیل شود . ( بمدت ۵ تا ۱۰ دقیقه)
۶ـ خمیر بدست آمده را در تکه های کوچک ۴ یا ۵ کیلویی به دهان دستگاه قالب آبنبات می دهند و از آنسو نواری مشابه نان سنگک با عرض کمتر دریافت می کنند که دانه های آبنبات بر روی آن نقش گرفته.
۷ـ نوارهای بهم چسبیده را کارگران روی میز بزرگ پهن می کنند تا در اثر وزش باد پنکه سرد و خشک شوند پس از آن به کمک چند چوب دستی و با ضربات مخصوص براحتی از هم جدا گردند.
۸ـ توده آبنبات ها را توسط برس بزرگی به داخل دستگاه خشک کن ریخته و مقداری از شربت تولید شده اولیه در پاتیل بزرگ را بروی آن می پاشند و با این عمل امکان چسبندگی آبنبات ها بهم را از بین می برند پس از خشک شدن درون دستگاه محتویات بعد از ۱۵ دقیقه آماده بسته بندی می باشد.

*ویژگی های آب نبات و تافی*

تافی و آب نبات باید دارای طعم، بو و رنگ مطلوب بوده و معرف نوع خود باشند. تافی باید به راحتی قابل جویدن بوده و از نرمی مناسبی برخوردار باشد. تافی و آب نبات نباید به لفاف خود چسبیده باشند.

*بسته بندی*

تافی و آب نبات باید در بسته هایی از جنس کاغذ مومی، فویل و آلومینیوم آستردار، پلی پروپیلن و سایر مواد مجاز برای بسته بندی محصولات غذایی، بسته بندی و عرضه شوند، به نحوی که از نفوذ رطوبت هوا، گرد و خاک و آلودگی محتویات آن جلوگیری به عمل آید.

در مورد استفاده از مواد بسته بندی چاپی، سطح چاپ شده نباید در تماس با فرآورده باشد. عرضه تعدادی از واحد های تافی و آب نبات در بسته بندی های ثانوی پلاستیکی، مقوایی، قوطی فلزی و شیشه ممکن است.

تافی علاوه بر بسته بندی ثانوی باید دارای بسته بندی اولیه نیز باشد. بر روی واحدهای بسته بندی شده آب نبات و تافی موارد زیر باید به طور خوانا درج گردد.

نام و نوع فرآورده، شماره پروانه ساخت از وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی، نام و نشانی سازنده، ذکر مواد تشکیل دهنده ی فرآورده، تاریخ تولید،

انقضاء، شماره سری ساخت، چگونگی نگهداری و وزن خالص.

*نکته پایانی*

آب نبات معمولاً دارای شکر است و شکر نیز باعث خرابی دندان ها می شود. البته فقط شکر نیست که دندان ها را خراب می کند، بلکه انواع گوناگونی از باکتری  ها در دهان وجود دارند که از شکر تغذیه کرده و در نتیجه متابولیسم شکر توسط این باکتری ها، محیط دهان اسیدی می شود و PH پائین می آید. در پاسخ به محیط اسیدی، مینای دندان کانی آزاد می کند که این کار باعث آسیب دندان ها می شود. پس بعد از مصرف آب نبات، مسواک زدن را فراموش نکنید.

})
X