پرینگلز یک برند چیپس سیب زمینی است که اولین بار توسط شرکت P&G تولید و درسال ۱۹۶۸ به بازار عرضه شد. این برند در سال ۲۰۱۲ به شرکت معروف تولید کننده غلات صبحانه (کرن فلکس، …) Kellogg واگذار شد و امروزه در بیش از ۱۴۰ کشور جهان به فروش می رسد و درآمدی سالیانه معادل ۱٫۴ میلیارد دلار به همراه دارد.
چیپس سیب زمینی پرینگلز اولین بار در اکتبر سال ۱۹۶۸ در ایالات متحده وارد بازار شد و حدود ۷ سال بعد عرضه ان در سطح بین المللی شروع شد. حکایتهای مختلفی درباره نام پرینگلز شده است که یکی از آنها مربوط به شخصی به نام مارک پرینگلز می باشد که در سال ۱۹۳۷ روشی در فراوری سیب زمینی را در آمریکا به ثبت رساند و بعداً توسط شرکت P&G برای بهبود مزه سیب زمینی خشک شده و فراوری شده مورد استفاده قرار گرفت. قصه ای دیگر حاکی از آن است که ۲ نفر از کارمندان بخش بازاریابی شرکت P&G در محلی به نام پرینگلز زندگی می کردند و چون از نظر آوا پرینگلز با پوتیتو (سیب زمینی) همخوانی داشته پیشنهاد این اسم مطرح گشته است.

داستان به وجود آمدن پرینگلس اینگونه آغاز شد که شرکت P&G تصمیم گرفت تا چیپس هایی با کیفیت عالی تولید کند که شکایتهای مصرف کنندگان درباره شکسته و خرد بودن چیپس ها، چرب بودن آنها، و کهنه و غیر کریسپی بودن آنرا را مرتفع سازد. در اواسط دهه ۶۰ میلادی یکی از محققین شرکت بنام الکساندر لیپا توانست مزه مورد نظر را پیدا کند و شکل چیپس نیز که یک شکل هایپربولیک پارابولوید است توسط ژنه ولف که یک مهندس مکانیک و نویسنده رمانهای ساینس فیکشن و فانتازی بود طراحی شد.
نکته قابل توجه درباره چیپس پرینگلز این است که این محصول تنها محتوی ۴۲% سیب زمینی است و بقیه آن از موادی چون آرد سیب زمینی، ذرت، برنج و.. تشکیل شده است که با روغن نباتی و امولسیفایر ترکیب شده است. همین موضوع باعث شده است که بقیه تولید کنندگان چیپس سیب زمینی پرینگلس را محکوم کرده اند که اصلا چیپس نیست و به همین دلیل در سال ۱۹۷۵ شرکت مجبور شد که به جای استفاده از لغت ” چیپس ” روی بسته های خود جمله ” چیپس سیب زمینی تهیه شده از سیب زمینی خشک” استفاده کند.
این چیپس در مزه ههای متعددی به بازار عرضه می شود که مزه های اصلی آن شامل کلاسیک، نمک و سرکه، خامه ترش و پیاز، پنیر چدار، سس رنچ و سس باربکیو است. بعضی از مزه ها فقط در بعضی از بازارها عرضه می شوند مثلا کوکتل میگو، پنیری تند و ادویه ای، واسابی (خردل ژاپنی)، بیکن دودی و کاری فقط در بریتانیا و مزه پنیر ماتزارلا با سس مارینرا و فلفل هالوپینو فقط در آمریکا عرضه می شوند.

آدامْس نوعی جویدنیِ مصنوعی است که برای تازه کردن دهان یا بوبَری یا سرگرمی و مزیدن به‌کار می‌رود. در قدیم به گونه‌ای آدامسِ رایج در ایران سَقِّز گفته می‌شد. نام آدامس تلفظ فارسی‌شدهٔ نام مارک آدمز (Adams) است که برروی سقّزهای وارداتیِ اولیه به ایران دیده می‌شد. این آدامس‌ها توسط توماس آدامز امریکایی تولید شده‌بود که از نخستین سازندگان آدامس‌ها به‌شکل امروزی بود. وی آدامس تولیدیِ خود را سقّزِ جویدنیِ نیویورکیِ آدمز  نام گذاشت.

پیشینهٔ آدامس‌های امروزی به دههٔ ۱۸۶۰ میلادی بازمی‌گردد؛ هنگامی که ماده‌ای به نام چیکله (chicle) تولید شد.

در قدیم صمغ به‌دست‌آمده از قطران پوست درختِ غان را می‌جویده‌اند. پارافین هم یک پایهٔ آدامس رایجِ دیگر بود، گرچه نمی‌توان آن را تا زمانی که در دهان گرم و مرطوب شود، جوید.

مواد تشکیل‌دهندهٔ آدامس عبارتند از پایهٔ آدامس (۳۰٪)، شیرین‌کننده‌ها (۵۹٪)، شیرین‌کننده‌های قوی (۰٫۵٪)، نرم‌کننده‌ها (۲٪)، شیرهٔ ذرت (۱۰٪)،طعم‌دهنده‌ها (۴٪)، اجزاء فعال (۵٪) و رنگ‌های خوراکی.

آدامس‌های ویژه:

۱- آدامس نیکوتین‌دار ۲- آدامس بادکنکی ۳- آدامس‌های حاوی ویتامین‌ها، که ویژهٔ کودکان تهیه می‌شود.

دیلما(Dilmah) نام یک برند از چای سیلان است. این شرکت در سال ۱۹۷۴ توسط مریل جی. فرناندو تأسیس شد. نام دیلما با ترکیب حروف اول نام فرزندان فرناندو و دیلان و مالیک انتخاب شد. چای دیلما در بیش از ۱۰۰ کشور از جمله استونی، انگلستان، ترکیه، لیتوانی، پاکستان، لهستان، روسیه، مجارستان، کانادا، شیلی، آفریقای جنوبی، استرالیا، اندونزی، ژاپن و نیوزیلند در دسترس است.

شکر از جمله تولیدات استراتژیک مطرح جهانی و از محصولاتی است که طیف وسیعی از مصرف کنندگان مختلف شامل مصارف خانگی، صنایع غذائی، صنایع داروسازی و غیره را در بر می گیرد که هر کدام نیازمند محصولی با استانداردهای ویژه خود هستند.

تاریخچه شکر قهوه ای در ایران و جهان

تاریخچه شكر قهوه ای تصفیه نشده به اواخر قرن ۱۸ برمی گردد. در آن زمان كه تولید و مصرف شكر سفید شروع شده بود مردم اروپا و برخی از كشورهای آسیائی به خصوص ایران، شكر ناخالص تولید شده را كه اغلب رنگی تیره داشت به عنوان درمان برخی از بیماری ها مصرف می نمودند. بعدها دانشمندان با آنالیز این ماده دریافتند نه تنها چنین ماده ای اثر طبی ندارد بلكه با وجود برخی از میكروارگانیزم های مضر درآن غیر قابل مصرف است و باید تصفیه و استفاده گردد. در این راستا در سال ۱۹۰۰ میلادی یكی از بهترین كتب مربوط به مواد غذائی نوشته شده كه در آن چگونگی خصوصیات شکر قهوه ای توضیح داده شده است.

در چند دهه گذشته دانشمندان و قند سازان ماهر توانستند با تركیبی از شكر تصفیه شده طبیعی و لایه نازک از ملاس به تولید نوعی شكر قابل مصرف دست یابند كه شكرقهوه ای نامیده شد. مردم خاورمیانه و آسیا حدود یك دهه پیش با شكر قهوه ای خوراكی که در اروپا تولید گردید آشنا شدند.

ارزش غذائی شكر قهوه ای 

صد گرم شکر قهوه ای حاوی حدود ۳۷۰ کالری است درحالی که در شکر سفید این مقدار به ۴۰۰ کالری می رسد. با توجه به ساکارز و کالری کمتر در شکر قهوه ای(نسبت به شکر سفید ) مصرف آن توصیه می شود و طبیعت عصاره آن برای سلامت افراد مفید است.

نگهداری شكر قهوه ای

برای جلوگیری از سفت شدن شكر قهوه ای كه دارای حدود ۲ درصد رطوبت می باشد آن را در ظروف كاملا بسته ای كه در آن هوا نفوذ نكند قرار داده و بهتر است در یخچال نگهداری شود.

موارد مصرف شكر قهوه ای 

شكر قهوه ای علاوه بر مصارف خانگی در شیرینی پزی و به خصوص پخت انواع كیك به ویژه در كشورهای توسعه یافته مصرف فراوانی دارد. این ماده بر حسب كیفیت، مزه، بوی و قوام آن در تركیبات شیر، بستنی، خامه، شیرینی و مخلوط های انواع كیك و بستنی به كار می رود.

در اروپا و امریكا به این نتیجه رسیدند كه شكر قهوه ای برای شیرینی پزی ، مربا،  کیک و تارت و پای میوه به مراتب بهتر از شكرسفید می باشد.

این شكر با وجود مقدار شیرینی مطبوع آن دارای انرژی(كالری)كمتری نسبت به شکر سفید است و طعم و بوی آن به لذیذ شدن این فرآورده ها می افزاید.

تاریخ آغاز به کار استارباکس به سال ۱۹۷۱ باز می گردد، زمانی که اولین فروشگاه در سیاتل واشنگتن افتتاح شد.

جری بالدوین، زو سیگل و گوردون بوکر ایده ی ساخت این برند را از آلفرد پیت یکی از چهره های معروف درعرصه ی قهوه گرفتند، این فروشگاه کار خود را با فروش دانه های قهوه و همچنین دستگاه های قهوه ساز شروع کرد.بعد از حدود ۱۰ سال هوارد شولتز به عنوان مدیر عامل در این شرکت شروع به کار کرد و به این نتیجه رسید که باید علاوه بر فروش انواع قهوه ساز و قهوه در فروشگاه های خود، قهوه سرو کند.در ابتدا او موفق به متقاعد کردن دیگر شرکا نشد، و  آنها معتقد بودند قهوه باید در منازل افراد سرو شود، بنابراین شولتز تصمیم گرفت به تنهایی راه خود را ادامه دهد. او در ابتدا این ایده را در کافی شاپی که به نام “ایل جورناله”نام گذاری کرده بود در سال۱۹۸۶ آغاز کرد.

یک سال بعد بالدوین و دیگر فروشندگان استارباکس همچینین شولتز که حال دیگر نام کافی شاپ خود را به استارباکس تغییر داده بود به سرعت شروع به گسترش استارباکس در کشورهای دیگر کردند.پس از پیروزی و معروفیت فروشگاه سیاتل، این فروشگاه زنجیره ای در ایالات متحد و سپس در سطح بین المللی گسترش یافت.اولین کشوری که بعد از آمریکای شمالی این فروشگاه زنجیره ای را تاسیس کرد ترکیه بود و بعد از آن ژاپن که تا به امروز هم یکی از قابل توجه ترین فروشگاه های استارباکس را دارد.

در طول تاریخ استارباکس،شرکت های گوناگونی خریداری و یا تشکیل شدند، مانند شرکت پیت و سیاتل که از بهترین ها در قهوه به شمار می روند.در سال ۱۹۹۰ استارباکس به مرحله رسیده بود که به کارکنان خود سهام ارائه می کرد و به سمت عمومی شدن پیش می رفت.

تا به امروز استارباکس بیش از ۱۷۰۰۰ فروشگاه خود را در ۵۵ کشور در سراسر جهان گسترش داده است.بزرگترین حضور آنها هنوز هم در ایالات متحده و حدود ۱۱۰۰۰ فروشگاه است

لوگوی ابتدایی این شرکت ابتدا به صورت یک معرق کاری از پری دریایی با دو دم بود که در طول زمان دستخوش تغییرات فراوانی شد،اکنون نسخه ی مدرن این لوگو به گونه ای است که موهای این پری دریای تمام بدنش را پوشانده.نام این برند از اولین همسر کاپیتان آهاب،به نام “Starbuck” شخصیتی که در رمان کلاسیک Moby Dick”” وجود داشت گرفته شده است.

پاستیل در دهه ۱۹۲۰ توسط یک کارگر ساده اختراع شد، ماجرا از این قرار بود که هانس ریگل کارگر ساده یک کارخانه آبنبات‌سازی و البته صاحب تجربه‌های زیاد در زمینه شیرینی‌پزی و قنادی برای کسب درآمد بیشتر در آشپزخانه خانه خودش آبنبات‌های خانگی درست می‌کرد که خیلی خوشمزه و پرطرفدار بود و به همین دلیل بعد از مدتی نام «هاریبو»را برای آبنبات‌هایش انتخاب می‌کند که خیلی زود بر سر زبان‌ها می‌افتد. او همیشه برای بالا بردن میزان فروش محصولاتش ایده‌های خلاقانه‌ای را عملی میکرد و به همین دلیل یک‌بار تصمیم گرفت، از طعم میوه که آن روزها پرطرفدار بود همچنین مقداری ژلاتین برای قوام بیشتر آبنبات‌ها استفاده کند. البته او قصد داشت در شکل و ظاهر آبنبات‌ها هم که آن زمان همگی گرد و ساده بود، تنوعی ایجاد کند و به همین دلیل آنها را در قالب‌های خرسی شکل که کمی قدبلندتر و لاغرتر از خرس‌های امروزی هاریبو بودند ریخت. این آبنبات‌ها برخلاف ظاهر سفت و محکمی که داشتند، کش می‌آمدند و خیلی زود در میان بچه‌ها و حتی بزرگ‌ترها محبوب شدند و به این ترتیب ثروت فراوانی را برای هانس به ارمغان آوردند.
امروز با گذشت نزدیک به یک قرن از تولد خرس‌های هاریبو، این آبنبات‌های ژلاتینی هنوز پرطرفدارند و خیلی‌ها آن را به عنوان میان‌ وعده‌ای کم‌کالری و کم‌شیرین می‌شناسند.

ایلی یک برند قهوه است که در تریستا ایتالیا تولید می شود. ایلی تنها یک نوع میکس قهوه تولید می کند. قهوه آسیاب نشده دانه های آسیاب شده و کپسول های مخصوص iperEspresso از دیگر محصولاتی است که شرکت ایلی عرضه می کند. قهوه های آسیاب شده ایلی در بسته های استیل و تحت فشار بسته بندی و عرضه می شوند. قهوه های ایلی میکسی از قهوه دانه های عربیکا هستند که از مناطق و منابع مختلفی تامین می شوند.

قهوه های بدون کافئین ایلی نیز به این شکل تولید می شوند که ابتدا دانه های قهوه به مدت ۳۰ دقیقه بخار داده شده و بعد چندین بار و به مدت حدوداً ۱۰ ساعت با متیلن کلراید یا اتیل استات شسته می شوند تا میزان کافئین آنها به حداقل برسد. سپس دانه ها آب کشی و خشک شده و مجددا به مدت ۱۰ ساعت بخار داده می شوند تا هر گونه حلالی از انها پاک شده و در نهایت قهوه بدون کافئین تهیه شود
تاریخچه قهوه ایلی بر می گردد به زمان پایه گذار این شرکت یعنی فرانسیسکو ایلی و خانواده ایشان، او که در تمسوار مجارستان متولد شده بود در خلال جنگ جهانی اول و به عنوان افسر ارتش به تریستا آمد،او بعد از جنگ نیز در همان جا که تحت فرمان کشور ایتالیا در آمده بود ماندگار شد و در سال ۱۹۳۳ تصمیم به راه اندازی یک کسب و کار در زمینه قهوه و کاکائو گرفت که نهایتا شرکت وی با تمرکز بر قهوه به ادامه فعالیت پرداخت. از همان ابتدای کار فرانسیسکو ایلی علاقه زیادی به قهوه اسپرسو داشت و همین امر سبب شد که او در سال ۱۹۳۵ اولین دستگاه اتوماتیک قهوه ساز را که سیستم آن با فشار هوا و بخار بخار میکرد ابداء کند که همان پیشینه دستگاه های قهوه ساز امروزی است. او همچنین سیستم جدیدی در بسته بندی قهوه ابداء کرد که در آن قوطی های قهوه با گاز بی اثر و تحت فشار بسته بندی می شدند و همین امر که به جای هوا از گاز بی اثر استفاده می شد، سبب می گشت تا قهوه با کیفیت بهتری بماند زیرا هیچگونه واکنشی با گاز بی اثر نمی توانست داشته باشد.

به سرعت قهوه ایلی به خارج از منطقه محل تولید خود صادر شد و خیلی زود در سراسر ایتالیا عرضه گشت، پس از جنگ جهانی دوم مدیریت شرکت به دست ارنستو ایلی پسر فرانسیسکو ایلی سپرده شد. ارنستو با تشکیل یک آزمایشگاه تحقیقاتی تخصصی توانست به سرعت ابتکارات زیادی انجام دهد و آنها را به نام شرکت به ثبت برساند، این ارنستو بود که با همکاری یک دانشمند و یک محقق و با تفاهم نامه هایی که با مراکز تحقیقاتی و دانشگاه ها بستند توانستند قهوه های مرغوب را توسعه داده و در سطح جهانی مطرح و به فروش برسانند. در حال حاضر پسر ارنستو ایلی یعنی آندره ایلی مدیر عامل و رئیس هیات مدیره شرکت ایلی است و خواهرش آنا و برادرش ریکاردو ایلی نیز در هیات مدیره مشغول به کار هستند.

برند ایلی امروزه در بسیاری از کشورها عرضه می شود و طرفداران بسیاری هم دارد. شرکت ایلی یک شرکت بین المللی است و محصولاتش را در حدود ۱۳۱ کشور به فروش می رسند. گروه ایلی از چندین شرکت تشکیل شده است که به جز ایتالیا در آمریکای شمالی، فرانسه، اسپانیا و آلمان و با حدود ۷۰۰ کارمند مشغول به فعالیت هستند.

مکینتاش یک شرکت تولید کننده شیرینی و شکلات است که در ابتدا با تافی های خود معروف شد.

این شرکت در آغاز توسط جان مکینتاش که در سالهای ۱۸۶۸ تا ۱۹۲۰ زندگی میکرده و همسرش ویولت که با اندوخته ۱۰۰ پوندی خود در سال ۱۸۹۰ یک مغازه قنادی را در شهر هالیفکس استان یورک شایر انگلستان خریدند. همسر وی به عنوان دستیار در یک قنادی مشغول به کار بود و پس از خرید مغازه این دو برای جذب مشتری تصمیم به تولید یک نوع تافی خاص کردند. ویولت با تغییر در دستور تهیه تافی سنتی و ادغام باتر اسکاچ انگلیسی و کارامل نرم امریکایی تافی تحت نام مکینتاش عرضه کردند که با اقبال خوبی مواجه شد. پس از موفقیت تافی مکینتاش آنها در سال ۱۸۹۴ کسب و کار خود را فراتر از منطقه هالیفکس گسترش دادند و مفهوم جدیدی را از تافی به غیر ازآنچه تا آن روز وجود داشت ارائه کردند.

آنها برای تغییر مقیاس کسب و کار خود از خورده فروش به عمده فروش، یک کارگاه تولیدی کوچک در خیابان بوند هالیفاکس خریداری کردند و بعدها در سال ۱۸۹۵ کارگاه بزرگتری در خیابان هوپ خریدند تا بتوانند در مقیاس بالا و صنعتی محصولات خود را تولید و عرضه کنند. در سال ۱۸۹۹ آنها با افزایش سرمایه به میزان ۱۱۰۰۰ پوند شرکت مکینتاش با مسئولیت محدود را ثبت و کرده و در ادامه با گرفتن یک وام ۴۰۰۰ پوندی یک کارگاه جدید در خیابان کویین تاسیس کردند. در سال ۱۹۰۹ کارگاه جدید آنها در آتش سوزی از بین رفت ولی بیمه خسارت انها را پرداخت کرد و با آن سرمایه آنها هم کارگاه سوخته شده را بازسازی کردند هم مکان دیگری را خریداری کردند و در سال ۱۹۱۲ تولید شکلات را نیز آغاز کردند.

در سال ۱۹۰۴ مکینتاش اولین کارخانه خود را در آمریکا تاسیس کرد ولی خیلی زود با شکست مواجه شد. با این وجود آنها دست از تلاش بر نداشته و در سال ۱۹۰۶ کارخانهای در شهر دوسلدورف آلمان افتتاح کردند. در سال ۱۹۱۴ بود که آنها فعالیت خود را در استرالیا و کانادا گسترش دادند بطوریکه شرکت با حدود ۱۰۰۰ کارمند به فعالیت خود ادامه میداد. کمی بعد و در خلال جنگ جهانی اول کارخانه انها در آلمان مجبور به تعدیل نیرو و محدود شدن تولید شد و نیروهای خود را به کمتر از ۲۵۰ نفر تقلیل داد.

در سال ۱۸۹۶ او خود را به شاه تافی ملقب کرد و محصول خود را شاه همه تافی ها نام نهاد و همین فعالیت ها سبب شد که در مجلات و روزنامنه ها درباره مکینتاش و تافی هایش مقالات، تصاویر و گرافیک هایی چاپ شود.
مکینتاش متوجه قدرت و ارزش بازاریابی و پابلیسیتی شده بود و شروع کرد به تبلیغ تافی خود. او تبلیغات خود جهت جذب بازار کارگرانی که در آخر هفته و بعد از ظهر به دنبال استراحت بودند معطوف کرد و توانست فروش خوبی را از طریق کارگرانی که حقوق خود را در پایان هفته گرفته بوده و به دنبال داشتن یک آخر هفته خوب بودند داشته باشد.

پس از مرگ جان مکینتاش در سال ۱۹۲۰ بزرگترین پسرش هارولد مسئولیت شرکت را بر عهده گرفت و شرکت در سال ۱۹۲۱ به جان مکینتاش و پسران تغییر نام داد و همراه با برادرش داگلاس به اداره شرکت پرداختند. در همان سالها کمپین تبلیغاتی جالبی اجرا شد که در آن یک سری از کارتونها در روزنامه ملی به چاپ رسید که با نام شهر تافی مشهور شد و در حقیقت مکینتاش و هالی فاکس به شهر تافی مشهور گشت.

از محصولات معروف شرکت مکینتاش می توان به کوالیتی ایتریت که در سال ۱۹۳۶ عرضه شد، رولو که در سال ۱۹۳۸ تولید گشت ، کارامک و همچنین تافی کریسپ اشاره کرد.

در سال ۱۹۳۱ مکینتاش مجددا فعالیت خود را در ایالات متحد آمریکا شروع کرد و در سال ۱۹۳۲ بود که هارولد شرکت شکلات سازی کالی را از کمپانی بزرگ یونیلیور خریداری کرد تا بتواند در زمینه شکلات نیز فعالیت خود را گسترش دهد.

در سال ۱۹۶۹ این شرکت با شرکت با شرکت رون تری ادغام شد و نهایتا در سال ۱۹۸۸ شرکت معروف نستله آنرا خریداری کرد و امروزه شکلات هایی که با همان برندها و کیفیت های قبلی ولی تحت برند مادر نستله به بازار ارائه می شوند.

پیدایش درخت جنس تئوبروما (کاکائو) به میلیون ها سال پیش در جنوب امریکا و به شرق کوه های آند برمی گردد.  تئوبروما به بیست و دو گونه شناخته شده تقسیم شده است که گونه T کاکائو مشهورترین نوع آن است. شواهد نشان می دهد که کاکائو در ابتدا توسط قبیله مایا به عنوان یک محصول محلی استفاده می گردیده. همچنین شواهد باستان شناسی در کاستاریکا نیز دال بر استفاده از کاکائو توسط تجار مایا می باشد که به ۴۰۰ سال قبل  از میلاد مسیح می رسد. فرهنگ آزتک به عنوان فرهنگ اصلی قرن چهاردهم در آمریکای میانه نیز تاکید زیادی به مقدس بودن کاکائو دارد.

اولین خارجی که نوشیدنی شکلاتی را امتحان نمود کریستف کلمب بود زمانی که در در سال ۱۵۰۲ در نیکاراگوئه به دنبال یک مسیر دریایی برای پیدا کردن ادویه جات در شرق بوده است. اما هرنان کورتس، رهبر هیئت اعزامی درسال ۱۵۱۹ به فرمان امپراتوری آزتک بود که توانست در سال  ۱۵۲۸ پس از بازگشت از اسپانیا طرز تهیه xocoatl (نوشیدنی کاکائو) را با خود برای آزتک بیاورد.  اگر چه درابتدا نوشیدنی محبوبی نبود اما پس از مدتی بعد از اضافه شدن شکر به یک نوشیدنی محبوب در دادگاه های اسپانیا تبدیل شد.


درخت کاکائو (تئوبروما کاکائو) در مناطق استوایی در نوار بین ۱۰ تا ۲۰۰ درجه شمالی و جنوبی خط استوا رشد می کند که به نام “کمربند کاکائو” شناخته می شود. درخت کاکائو اغلب در سایه درختان دیگر رشد می کند و می تواند به ارتفاع ۱۲ متر با میوه ای به طول ۳۰ سانتی متر نیز برسد.. میوه آن به رنگ قهوه ای-زرد مایل به بنفش است و شامل ۲۰-۴۰ دانه یا لوبیا کاکائو صورتی رنگ با طعم شیرین و ملس گوشتی است.

درخت کاکائو در بسیاری از کشورها کشت می شود ، اما تولید کنندگان اصلی آن کشورهای ساحل عاج، غنا، اندونزی، نیجریه، برزیل، کامرون، اکوادور، جمهوری دومینیکن و پاپوآ گینه نو هستند. کشورهای دیگر نیز مانند ماداگاسکار و مالزی به عنان تولیدکنندگان خوب این محصول شناخته می شوند.

پودر کاکائو از دانه های کاکائو که در غلاف (نیام) درخت کاکائو رشد می کنند به وجود می آید. دانه های لوبیا تخمیر، خشک، بو داده و خرد می شوند. دانه های خرد شده مجدد آسیاب می شود تا حدود ۷۵٪ کره کاکائو از آن حاصل شود و خمیر مایه قهوه ای تیره از آن بجا می ماند که chocolate liquor نام دارد که پس از خشک کردن دوباره، خمیر کاکائو به پودر کاکائو تبدیل می شود.(کاکائو بدون شکر افزوده)

کاکائو یک منبع سرشار از آنتی اکسیدان ها و شامل مقدارفراوانی از منیزیم و آهن است. برای به دست آوردن پودر کاکائو خالص، بهترین دانه های کاکائو در دمای پایین آسیاب می شوند تا مواد مغذی و طعم آن محفوظ مانده واز بین نرود.

پودر کاکائو غذای مهمی در جنوب امریکا از هزاران سال پیش تا کنون بوده است. یک قاشق مربا خوری پودر کاکائو را می توان به عنوان یک نوشیدنی یا دسر ملایم استفاده کرد که با داشتن طعم و بافت استثنایی خود سرشار از آنتی اکسیدان ها، ویتامین ها و مواد معدنی است.

اگر با کره کاکائو به درستی آشنا نباشید ، اولین چیزی که در ذهن شما تداعی می کند دسر شکلاتی بی ارزش است، اما اگر دوباره فکر کنید خواهید دید که مزایای بسیاری برای پوست شما دارد.

کره کاکائو چیست: کره کاکائو از دانه های کاکائو به دست می آید که در داخل غلاف یا نیام کاکائویی هستند که در درخت کاکائو رشد می کند غلاف کاکائو میوه کدو شکل بزرگی است که در داخل آن ۳۰ تا ۴۰ دانه کاکائو یافت می شود.این دانه ها باید در برگ موز تخمیر، خشک، بو داده و فشرده شوند تا روغن گیاهی لوبیا از آن خارج شود  که ما آن را کره کاکائو می نامیم.

 

یکی از اون خوراکی های خوشمزه ای که به جهت طعم لطیفِ شیر و کاکائویش همیشه در خاطر می ماند، شکلات­ های کیندر هستند. خصوصا تخم­ مرغ شانسی­ های خوشمزه و پر ماجرایش که نه تنها فقط بچه­ ها بلکه بزرگترهای سراسر دنیا را نیز همراه خودکرده است. برای همین امروز بنا دارم از کیندر(Kinder) برایتان بگویم.

article (2) article (3)

حقیقتش اینه که من هم مثل خیلی­ های دیگه فکر می­ کردم که شکلات­ های کیندر متعلق به کارخانه ­ای به نام کیندر است. اما باید بگم که کاملا در اشتباه بودم. اونم برای سال­ های بسیار طولانی. چرا؟!؟ چون شکلات­ های کیندر در حقیقت یکی از ۴ برند متعلق به سومین کارخانه بزرگ تولیدی شکلات و شیرینی­ سازی در دنیا به نام شرکت سهامی فِرِرو (Ferrero SpA)می باشد. در اصل برای دانستن سرگذشت کیندر باید به دورانی کمی عقب­ تر از سال تولد کیندر برگردیم. حدودا اواخر دهه ۱۹۴۰ بود که پیِرا و پیِترو ، مادر و پدر میشل، مغازه شیرینی فروشی­ شون را در شهر آلبا در ایتالیا به کارخانه تبدیل کردند و بعد از جنگ جهانی دوم اولین کارخانه داران ایتالیایی بودند که با افتتاح چندین کارخانه تولیدات خود را روانه بازار کردند. جالب است بدانید که خاندان فِرِرو موفقیت اصلی خود را مرهون ترکیب دست­ ساز خامه­ ای شکلاتی پیِترو فِرِرو در سال ۱۹۴۶ هستند. این ترکیب در حقیقت مخلوطی جامد از کاکائو و فندق پیچیده شده در فویل آلومیونومی بود که در مدت کوتاهی طرفداران سینه چاک بسیاری را از آن خود کرد. سالها بعد میشل و همسرش تولید آن مخلوط پر طرفدار را با کمی تغییر در فرمولاسون و بسته بندی آن در سال ۱۹۶۴با نام (Nutella) به طور گسترده ادامه دادند.

article

اما کیندر از کی وارد صحنه شد؟!؟ در اواخر دهه ۱۹۶۰ مادران ایتالیایی به شدت به سلامت و ارزش غذایی خوراکی­ های بچه هایشان حساس شده بودند. میشل که این موضوع را فهمیده بود با کمی فکر به ایده جدیدی برای معرفی یک محصول پرطرفدار و­ پرمزیت رسید. او دستور خوراکی را تهیه کرد که با داشتن بیشترین مقدار شیر و کمترین میزان شکلات، مواد لبنی مورد نیاز بچه ­ها را تامین کند. این محصول جدید با نام (Kinder chocolate) یا همان شکلات کیندر دومین برند از محصولات کارخانه فِرِرو بود که خیلی زود جایش را در دل همه پیدا کرد. کلمه کیندر در زبان آلمانی به معنای “بچه” است

article (1)

در ادامه در سال ۱۹۷۴ دوباره خاندان فِرِرو شاهکاری بی نظیر و هیجان انگیز را در دنیا رونمایی کردند. منظورم همان تخم­ مرغ شانسی­ های پر از هیجان کیندر است. ترکیب شکلات همراه با سورپزایرکردن بچه ­ها با اسباب بازی درون آن. در اصل میشه گفت که تخم مرغ شانسی موفق­ترین و جنجالی­ ترین خوراکی تولید شده برند کیندر در طول تاریخ فعالیت خاندان فِرِرو است.

کیندر

در سال­ های بعدی شرکت سهامی فِرِرو همچنان به تولید خلافانه محصولات جدید در کارخان­جات مربوط به برند کیندر ادامه داد. از جمله: بسته بندی های شکلات کیندر که در ترکیباتش از غلات استفاده می شود که در سال ۱۹۷۶ در ایتالیا رونمایی شد و در سال ۲۰۱۳ وارد بازار انگلیس شد. نکته خاص این محصول مزه خاصی است که از ترکیب شکلات کیندر با غلات در دهان ایجاد می شود .

article (5)

یا شاید بد نباشه که اینجا از اسب آبی همیشه شاد با طعم کیندر هم یادی کنیم که این روزها در ایران هم طرفدارهای خودش را حسابی به وجد آورده است. (Kinder Happy Hippo) بیسکویت ترد و خوشمزه ای است به شکل اسب آبی که در دولایه کرمی با طعم کاکائو و فندق تهیه می شود. تا یادم نرفته بد نیست که بدانیدکه در ناخونک، ما این اسب آبی خوشمزه یا همان(Kinder Happy Hippo) را با جزییات بیشتری برای شما معرفی کردیم.

article (4)

در انتها باید براتون بگم که درسته که تعداد کل محصولات برند کیندر فراتر از ۱۴ عدد نمی رود اما نکته مهم و جالب در مورد این برند طعم همیشگی و ثابت اش است. طعمی خوشمزه و لطیف که به دلیل وجود میزان شیر بالای آن همیشه موافقت بزرگترها را در سراسر دنیا به همراه داشته است و به بچه ها هم همیشه در عین سادگی شادی و هیجان را همراه با طعم دوست داشتنی شکلات هدیه داده است. همه این­ها حاصل فرمول و دستورهای خاص و مخفی خاندان فِرِرو است که سال هاست کسی جز اعضای آن خبری از آن­ ها ندارد.

تشکیلات خاندان فِرِرو در چهار برند نوتلا (Nutella) ، کیندر (Kinder)، آب نبات­ های تیک تاک (tic tac) و شکلات­های لاکچری فِرِرُ رُشِر (Ferrero Rocher)چیزی معادل ۱۸ کارخانه در بیش از ۴۰ کشور دنیا با بیش از ۲۱۰۰۰ هزار کارمند و درآمدی خالص بالغ بر ۹٫۵۴ بیلیون تا پایان سال ۲۰۱۵ داشته است. همچنین بزرگترین کارخانه تولید شکلات در لوکزامبورگ آلمان که معمولاً ورود به آن سخت­ تر از هر سازمان جاسوسی می باشد متعلق به این خانواده است .

 

})
X