تحقیقات نشان می‌دهد که بوته چای را حدود سه هزار سال قبل از میلاد مسیح در چین می‌شناختند. گیاه چای و انواع آن به حالت وحشی در شمال هند در ناحیه‌ای به نام آسام و مناطقی مانند تونیکین و لائوس می‌رویید. هم‌اکنون کشت این گیاه در کشورهای چین، هندوستان، ژاپن، سیلان، جاوه، برزیل، نواحی شمالی ایران و… و بسیاری از کشورهای اروپایی رواج دارد. از نظر کاشت و مصرف چای، چین اولین محلی است که این گیاه در آنجا در حدود ۲۷۰ سال قبل از میلاد مسیح کشت شده و به مصرف می‌رسیده است، مردم ایالات شان (shan) و برمه از برگ چای استفاده می‌کردند.

آنگاه پس از آن به سایر کشورها منتقل شده است. هم‌اکنون کشت چای از مدار ۴۲ درجه عرض شمالی تا ۳۳ درجه عرض جنوبی رواج دارد. از نظر گیاهشناسی و جغرافیایی، دانشمندان طبق بررسی‌ها و تحقیقات انجام شده، مکان درختان وحشی چای را در ناحیه‌ای بین یونان (یکی از ایالات جنوبی چین) و شمال هندوچین و بیرمانی و شمال‌شرقی هندوستان تعیین کرده‌اند. کشت چای از دوره یانگ‌تسه آغاز شد و سپس از آنجا به طرف سواحل اقیانوس آرام و آنگاه به طرف جزایر ژاپن کشیده شده است، پس از آن نیز از سمت جنوب و غرب کشت چای توسعه یافته و سپس به هندوستان، هندوچین و جزایر اندونزی رسیده است. تا مدت‌ها کشت و تولید چای تنها به کشور چین اختصاص داشت و دیگر کشورها از وجود این گیاه و مصارف آن اطلاع چندانی نداشتند. در زمان‌های بسیار کهن کاهن‌های بودایی برای خواندن دعای بیشتر و درمان بیماری‌ها از چای به عنوان یک عامل تقلیل‌دهنده خواب استفاده می‌کردند که البته کشت اولیه چای نیز در این معابد انجام گرفته است.

هزاران سال پیش کشاورزان چینی، برگ‌های چای را که به صورت وحشی می‌رویید می‌چیدند و پس از پلاس کردن در معرض نور آفتاب و مالش دادن آن توسط دست آن را به وسیله حرارت آفتاب و یا ذغال خشک سپس از آن استفاده می‌کردند. در مورد مصرف اولیه چای در ژاپن افسانه‌ای وجود دارد بدین صورت که، کشیشی به نام بودهیدهارما (BODHIDHARMA) در هنگام مراجعت از چین به ژاپن خواب بر او غلبه کرد، پس از بیدار شدن برای تنبیه خود مژه‌های خود را کند و روی زمین ریخت، این مژه‌ها در خاک ریشه داد و تبدیل به درخت چای شد، از آن به بعد برای مبارزه با خواب از این گیاه استفاده کردند.

 

})
X